Zadanie sprawdza umiejętność wyznaczania zapotrzebowania netto na komponenty w prostym planowaniu zaopatrzenia. Skoro zakład ma wykonać 60 komputerów przenośnych, to zapotrzebowanie brutto na procesory (przy założeniu: 1 procesor na 1 komputer) wynosi 60 szt.
Kolejny krok to ustalenie, ile procesorów jest już "zabezpieczonych" do realizacji zlecenia. W praktyce obejmuje to dwa źródła:
- zapas w magazynie – sztuki dostępne od ręki, możliwe do wydania na produkcję,
- produkcja w toku – sztuki, które są już w procesie (np. skompletowane/zaalokowane) i po zakończeniu etapu będą dostępne do wykorzystania.
Dlatego ilość do zamówienia liczy się jako:
ilość do zamówienia = zapotrzebowanie brutto − (zapas magazynowy + produkcja w toku).
W tym zadaniu po podstawieniu danych o zapasie i produkcji w toku (podanych w materiale do zadania) otrzymuje się niedobór wynoszący 25 szt., czyli tyle procesorów należy zamówić, aby łącznie dostępne ilości pokryły zapotrzebowanie na 60 komputerów.
Dlaczego pozostałe propozycje są błędne? Odpowiedzi typu "15 szt." zwykle wynikają z pominięcia części danych (np. nieuwzględnienia produkcji w toku). Wartości "35 szt." lub "45 szt." najczęściej pojawiają się, gdy ktoś odejmuje tylko zapas albo wykonuje działanie w niewłaściwą stronę (np. dodaje zapas do zapotrzebowania). Na egzaminie najlepiej rozpisać krótko bilans: potrzeba 60 oraz mam X + Y, a następnie policzyć różnicę jako brak do zamówienia.
