W opisanej sytuacji masz scenę o dużej rozpiętości tonalnej: twarz przyjaciela jest w cieniu (bardzo ciemna), a tło w pełnym słońcu (bardzo jasne). Pojedyncza ekspozycja często nie jest w stanie jednocześnie zachować szczegółów w cieniach i w światłach: gdy naświetlisz twarz, tło może się przepalić, a gdy "ochronisz" tło, twarz wyjdzie zbyt ciemna.
Rozwiązaniem jest HDR (High Dynamic Range), czyli wykonanie kilku ujęć o różnych ekspozycjach (np. jedno pod światła, jedno "średnie", jedno pod cienie) i połączenie ich w obraz, który ma więcej informacji zarówno w jasnych, jak i ciemnych partiach. W praktyce HDR może być realizowany automatycznie w aparacie/telefonie lub poprzez bracketing i złożenie w programie do obróbki. Dzięki temu twarz może być poprawnie naświetlona, a tło nie musi zostać przepalone.
Dlaczego pozostałe techniki nie rozwiązują problemu ekspozycji twarzy na tle jasnego tła?
- Makrofotografia dotyczy fotografowania z bardzo małej odległości i uzyskania dużego powiększenia detali. Nie jest metodą zwiększania zakresu dynamicznego sceny i sama w sobie nie koryguje różnic między cieniem a słońcem.
- Fotografia czarno-biała zmienia sposób prezentacji kolorów (na odcienie szarości), ale nie zwiększa ilości informacji w prześwietlonych światłach. Przepalenia pozostają przepaleniami, tylko w skali szarości.
- Fotografia panoramiczna służy do poszerzania pola widzenia przez składanie kadrów w szeroki obraz. Nie jest techniką ukierunkowaną na wyrównanie ekspozycji twarzy i tła.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w treści pojawiają się słowa kluczowe typu "cień + ostre słońce", "twarz ciemna, tło jasne", "bez przepalenia", myśl o zakresie dynamicznym i technikach jego zwiększania (HDR / bracketing), a nie o technikach kompozycyjnych (panorama) czy tematycznych (makro).
