W czynnościach pielęgnacyjno-opiekuńczych obowiązuje praktyczna zasada: ubieranie (i rozbieranie) pacjenta niesamodzielnego planuje się tak, by chronić stronę "trudniejszą" — tę z ograniczoną ruchomością, bólem, opatrunkiem, urazem lub wkłuciem. Dzięki temu opiekun wykonuje najwrażliwszy etap spokojnie, z kontrolą ruchu i bez szarpania materiału.
Odpowiedź "lewej ręki" jest właściwa, bo pacjentka ma kaniulę obwodową (wenflon) w lewym zgięciu łokciowym. Wkłucie zwiększa ryzyko dyskomfortu, a także ryzyko przypadkowego pociągnięcia lub przemieszczenia kaniuli podczas przeciągania rękawa. Rozpoczęcie od tej kończyny pozwala:
- lepiej kontrolować ułożenie ręki i tor ruchu materiału,
- unikać zbędnego zginania w łokciu i napinania skóry w miejscu wkłucia,
- zachować większą delikatność i tempo dopasowane do pacjentki.
Odpowiedź "głowy" jest nieprawidłowa, ponieważ w przypadku koszuli nocnej zakładanej przez głowę kluczowe jest wcześniejsze, bezpieczne ułożenie rękawów na kończynach (zwłaszcza tej z wkłuciem), aby nie wymuszać później gwałtownych ruchów i nie ciągnąć tkaniny w okolicy wenflonu.
Odpowiedź "prawej ręki" pomija czynnik ryzyka po stronie lewej. Rozpoczęcie od strony bez ograniczeń może spowodować, że na końcu trzeba będzie "dopasowywać" rękaw na stronie z wkłuciem, często przy gorszej kontroli i większym tarciu materiału.
Odpowiedź "obu rąk równocześnie" jest nieprawidłowa, bo zmniejsza kontrolę nad ruchem kończyn i tkaniny. W pracy z pacjentem niesamodzielnym preferuje się ruchy prowadzone etapami, aby ograniczyć ból, stres i ryzyko uszkodzenia lub przemieszczenia elementów medycznych.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawia się wkłucie, opatrunek, porażenie, przykurcz lub ból po jednej stronie, zwykle wybiera się technikę rozpoczynaną od strony "trudniejszej", czyli wymagającej większej ochrony.
