Opis dotyczy produkcji jednego rodzaju wyrobu (cukierki) pakowanego w kilka wariantów masy: 100 g, 200 g, 300 g i 400 g. Kluczowa informacja brzmi: koszty produkcji rozliczane są proporcjonalnie do wagi poszczególnych opakowań. To typowa przesłanka do zastosowania metody, która rozdzieli koszty wspólne na odmiany wyrobu przy użyciu przeliczników.
Kalkulacja ze współczynnikami polega na sprowadzeniu różnych odmian produktu do jednego "produktu umownego" (bazowego) za pomocą współczynników (np. wynikających z wagi, pojemności, zużycia surowca). Następnie koszty łączne przypisuje się do liczby produktów umownych, a na końcu przelicza koszt jednostkowy na każdą odmianę. Gdy różnica między odmianami jest ilościowa (tu: masa opakowania), współczynniki są naturalnym narzędziem rozliczenia.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują:
- "Kalkulacja podziałowa prosta" jest właściwa, gdy produkowany jest jeden jednorodny wyrób i można podzielić koszty okresu przez liczbę jednostek produkcji. Przy kilku gramaturach (odmianach) taki prosty podział może zniekształcać wynik, bo jednostki nie są porównywalne bez przeliczenia.
- "Kalkulacja doliczeniowa" jest kojarzona z sytuacjami, gdy koszty bezpośrednie przypisuje się do obiektu kosztów, a koszty pośrednie dolicza według kluczy (np. zlecenia, partie, produkty o różnym charakterze). W przedstawionym przypadku nacisk jest na proporcję do wagi w ramach jednego wyrobu w odmianach, co lepiej opisuje podejście współczynnikowe.
- "Kalkulacja asortymentowa" bywa łączona z produkcją asortymentów, ale samo wskazanie różnych opakowań nie przesądza o tej metodzie. Tu wprost podano rozliczanie proporcjonalnie do wagi, czyli mechanizm przeliczeniowy, który jest istotą kalkulacji współczynnikowej.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w treści pojawiają się odmiany tego samego produktu oraz informacja o rozliczaniu kosztów według cechy przeliczeniowej (waga, pojemność, moc, rozmiar), to najczęściej chodzi o współczynniki/przeliczniki.
