W opiece nad osobą starszą ćwiczenia usprawniające ruchowo (kinezyterapia, trening funkcjonalny, elementy rehabilitacji) muszą być dobrane indywidualnie do stanu zdrowia, wydolności oraz ograniczeń wynikających z chorób przewlekłych. Dlatego opiekun, planując codzienne aktywności ruchowe podopiecznej, powinien uzgodnić ich zakres z osobą posiadającą kompetencje do oceny funkcjonalnej i doboru ćwiczeń, czyli z fizjoterapeutą.
U seniorki z POChP szczególnie ważne jest bezpieczeństwo: właściwa intensywność, kontrola tolerancji wysiłku, przerwy, prawidłowy tor oddechowy oraz unikanie przeciążeń. Fizjoterapeuta jest przygotowany do planowania takiej interwencji, a opiekun może następnie wspierać wykonywanie zaleconych aktywności w domu i obserwować reakcję organizmu.
Odpowiedź "z masażystą" jest nieprawidłowa, ponieważ masaż może być elementem wsparcia (np. rozluźnienie tkanek), ale nie zastępuje kompetencji do kompleksowego doboru i modyfikacji ćwiczeń usprawniających oraz oceny funkcjonalnej. Odpowiedzi "z andropedagogiem" i "z surdopedagogiem" są błędne, bo są to specjaliści pedagogiczni: pierwszy zajmuje się edukacją i wspieraniem osób dorosłych, a drugi wsparciem osób z ubytkiem słuchu. Nie są to zawody właściwe do ustalania planu usprawniania ruchowego.
W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać zasadę: gdy w pytaniu pojawia się usprawnianie ruchowe/ćwiczenia, właściwym partnerem do ustaleń jest najczęściej fizjoterapeuta, a rolą opiekuna jest realizacja zaleceń, motywowanie i obserwacja podopiecznego.
