U pacjenta z objawami dusznicy bolesnej (ból w klatce piersiowej, duszność, uczucie ucisku) kluczowe jest ograniczanie wysiłku i utrzymanie ułożenia ułatwiającego oddychanie. W praktyce opiekuńczej oznacza to dążenie do pozycji półsiedzącej lub takiej, w której głowa i górna część tułowia pozostają uniesione (często dzięki poduszkom). Takie ułożenie zwykle zmniejsza dyskomfort oddechowy i sprzyja stabilizacji stanu chorego podczas czynności pielęgnacyjnych.
Prześcielanie łóżka z chorym wykonuje się metodą "na boku" (przewalanie z jednej strony na drugą) i obejmuje naciąganie podkładów oraz prześcieradła po kolejnych stronach. W tej procedurze nie jest konieczne zdejmowanie poduszek w trakcie wymiany dolnych warstw pościeli. Co więcej, u chorego z dusznicą bolesną zdejmowanie poduszek może chwilowo spłaszczyć ułożenie i pogorszyć subiektywne odczuwanie duszności. Dlatego odpowiedź "Wyjęcie poduszek na czas prześcielenia dolnych warstw bielizny pościelowej." jest prawidłowa jako czynność, którą można pominąć.
- "Ułożenie pacjenta na prawym boku i naciągnięcie podkładów." to element techniki prześcielania z chorym: przewalenie na bok umożliwia naciągnięcie i wygładzenie bielizny po jednej stronie, bez podnoszenia pacjenta.
- "Ułożenie pacjenta na lewym boku i naciągnięcie podkładów." jest analogicznym krokiem po zmianie strony; pominięcie przewalania i naciągania po obu stronach utrudnia poprawne rozłożenie podkładów i prześcieradła.
- "Poprawienie poduszek i naciągnięcie prześcieradła na całej długości." jest czynnością końcową porządkującą (wyrównanie fałd, poprawa komfortu), natomiast nie zakłada zdejmowania poduszek; u pacjenta kardiologicznego dąży się raczej do delikatnej korekty ułożenia niż do ich usuwania.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawia się choroba nasilająca duszność lub dyskomfort w pozycji płaskiej, szukaj odpowiedzi, która pozwala utrzymać uniesienie głowy i minimalizować manipulacje. Procedurę zawsze dostosowuje się do stanu pacjenta, a nie odwrotnie.
