W pytaniu podano tabelę z czterema strefami fabryki oraz przypisaną do każdej z nich wartość mienia. Następnie zapytano, gdzie należy przydzielić najwięcej pracowników ochrony "zgodnie z poniższą tabelą". Taki zapis sugeruje, że jedynym kryterium wyboru ma być porównanie wartości i wskazanie strefy o wartości największej.
Wartości w tabeli wynoszą: magazyn surowców 500 000 zł, hala produkcyjna 2 000 000 zł, biura administracyjne 200 000 zł, magazyn wyrobów gotowych 1 500 000 zł. Najwyższa wartość to 2 000 000 zł, przypisana do strefy Hala produkcyjna. Zatem odpowiedź "Strefa B" jest poprawna w ramach przyjętego uproszczenia.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne w tym ujęciu?
- "Strefa A" wskazuje magazyn surowców o wartości 500 000 zł, czyli znacząco mniejszej niż 2 000 000 zł.
- "Strefa C" dotyczy biur administracyjnych (200 000 zł) – to najniższa wartość w zestawieniu.
- "Strefa D" ma wartość 1 500 000 zł, a więc jest wysoka, ale nadal niższa niż 2 000 000 zł.
W praktyce ochrona obiektu nie opiera się wyłącznie na wartości mienia; bierze się pod uwagę także ryzyko, dostępność strefy, liczbę wejść, podatność na kradzież/sabotaż, skutki przestoju i wymagania organizacyjne. Jednak w tej konstrukcji zadania rozstrzygające są dane z tabeli i polecenie "najwięcej", co prowadzi do wyboru strefy o największej wartości.
