Pętla w sieci przełączanej (warstwa 2) powoduje, że ramki Ethernet (zwłaszcza rozgłoszeniowe i nieznane unicast) mogą krążyć bez końca. Skutkiem są m.in. burze rozgłoszeniowe, gwałtowne obciążenie łączy oraz "flapping" wpisów w tablicy adresów MAC. Dlatego w sieciach z redundancją połączeń potrzebny jest mechanizm, który zostawi zapasowe łącza, ale jednocześnie zapobiegnie pętli.
Taką funkcję realizuje Spanning Tree Protocol (STP). STP wymienia między przełącznikami informacje kontrolne, wybiera przełącznik główny oraz wyznacza ścieżki w taki sposób, aby powstało logiczne "drzewo" bez cykli. Jeśli topologia fizyczna tworzy pętlę, STP nie musi "wyłączać" portu sprzętowo, ale zwykle przełącza go w stan blokowania (nie przekazuje ramek danych), dzięki czemu pętla zostaje przerwana.
- Virtual Local Area Network (VLAN) służy do segmentacji sieci na odrębne domeny rozgłoszeniowe. VLAN nie jest mechanizmem wykrywania pętli; pętla może powstać także w obrębie jednego VLAN-u.
- Port Security dotyczy kontroli dostępu na porcie (np. liczby/typów dozwolonych adresów MAC). Nie rozwiązuje problemu zapętlenia połączeń między przełącznikami.
- Dynamic Host Configuration Protocol (DHCP) odpowiada za automatyczne przydzielanie adresów IP i parametrów sieciowych hostom. To inny obszar niż kontrola topologii warstwy 2; DHCP nie blokuje portów z powodu pętli.
Na egzaminie warto zapamiętać: pętla w Ethernet = STP/RSTP/MSTP, a nie VLAN, DHCP czy Port Security. Jeśli w treści mowa o automatycznym blokowaniu łączy dla zachowania topologii bez pętli, właściwym kierunkiem jest rodzina protokołów spanning-tree.
