W arkuszu kalkulacyjnym (np. w tabelach używanych w dokumentacji jednostki organizacyjnej) typowy model danych wygląda tak: w jednym wierszu jest jedna pozycja, a w kolumnach znajdują się jej cechy liczbowe. Dla zasobów firmy najczęściej są to: ilość oraz cena jednostkowa. Wartość pozycji (wartość całkowita danego zasobu w tym wierszu) oblicza się według prostej zależności:
wartość = ilość × cena jednostkowa
Jeżeli ilość znajduje się w komórce A2, a cena jednostkowa w B2, to właściwy zapis w arkuszu to:
=A2*B2
Dlaczego to działa? Znak * jest operatorem mnożenia, a odwołania A2 i B2 wskazują konkretne komórki z danymi. Po wpisaniu formuły w wierszu 2 można ją zwykle skopiować w dół, a odwołania względne dopasują się do kolejnych wierszy (A3*B3, A4*B4 itd.), co jest praktyczne w zestawieniach ekonomicznych.
- =SUM(A2*B2) – wynik liczbowy może wyjść taki sam, ale jest to zapis niepotrzebnie rozbudowany. SUMA ma sens głównie przy dodawaniu wielu elementów lub zakresów; tu wystarczy zwykłe mnożenie.
- =MULTIPLY(A2:B2) – to nie jest standardowa, typowa funkcja mnożenia dla wielu arkuszy; ponadto zapis z zakresem A2:B2 sugeruje pracę na zakresie, a nie na dwóch argumentach w postaci odwołań do komórek.
- =DIVIDE(A2,B2) – dzielenie nie odpowiada zależności "ilość × cena". Użycie dzielenia prowadzi do innego znaczenia ekonomicznego (np. cena na jednostkę lub relacja), więc nie obliczy wartości zasobu.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w zadaniu pojawiają się kolumny "ilość" i "cena", najczęściej szukasz mnożenia. Funkcje typu SUM stosuj wtedy, gdy w treści pojawia się "suma", "razem", "łączna wartość" dla wielu wierszy/pozycji (np. suma całego magazynu), a nie dla jednej pozycji.
