Prefiks CIDR /X mówi, ile bitów (z 32 w IPv4) należy do części sieci. Pozostałe bity to część hosta: h = 32 − X.
W każdej podsieci IPv4 dwa adresy są zarezerwowane:
- adres sieci (wszystkie bity hosta = 0),
- adres rozgłoszeniowy/broadcast (wszystkie bity hosta = 1).
Dlatego liczba użytecznych hostów wynosi: 2^h − 2.
Wymaganie brzmi: co najmniej 1024 hostów, więc:
2^h − 2 ≥ 1024 → 2^h ≥ 1026.
Sprawdzamy potęgi dwójki: 2^10 = 1024 (to wciąż za mało, bo po odjęciu 2 dostajemy 1022), więc potrzebujemy h = 11, bo 2^11 = 2048.
Zatem prefiks to: X = 32 − 11 = 21, czyli poprawna odpowiedź to "/21". Taka podsieć daje 2048 adresów ogółem i 2046 adresów dla hostów.
Dlaczego pozostałe opcje są błędne?
- "/22": ma 10 bitów hosta, więc 2^10 − 2 = 1022 hosty. To typowa pułapka: 1024 wygląda "idealnie", ale dwa adresy odpadają.
- "/23": ma 9 bitów hosta, więc 2^9 − 2 = 510 hostów. Zbyt mało dla wymagania 1024.
- "/24": ma 8 bitów hosta, więc 2^8 − 2 = 254 hosty. To popularna podsieć w LAN, ale nie spełnia tego progu.
W praktyce projektowej wybiera się najmniejszą podsieć, która spełnia wymaganie (czyli największy numer prefiksu, ale nadal wystarczający). Dla ≥1024 hostów jest to właśnie /21.
