Decyzja o zwiększeniu liczby rodzin w pasiece nie wynika wyłącznie z odległości do bazy pożytkowej. Odległość 1 km jest tylko jednym z czynników i mówi głównie o tym, że loty po nektar i pyłek nie będą nadmiernie kosztowne energetycznie. O tym, czy można zwiększyć liczbę rodzin, decyduje przede wszystkim wydolność bazy pożytkowej w czasie (ciągłość pożytków w sezonie, ich intensywność oraz ryzyko "dziur pożytkowych").
Odpowiedź "Tak, ale tylko jeśli baza pożytkowa jest wystarczająco duża, aby utrzymać dodatkowe rodziny pszczelich." jest poprawna, bo uwzględnia kluczową zasadę gospodarki pasiecznej: liczbę rodzin dobiera się do zasobów środowiska. W praktyce ocenia się m.in. lokalne rośliny miododajne, terminy kwitnienia, warunki pogodowe, dostęp do wody oraz konkurencję pożytkową (inne pasieki w okolicy). Jeśli pożytków jest za mało, zwiększenie liczby rodzin zwykle skutkuje spadkiem miodności na rodzinę i większą potrzebą dokarmiania.
- Stwierdzenie "Tak, ponieważ bliskość bazy pożytkowej umożliwia utrzymanie większej liczby rodzin pszczelich." jest zbyt kategoryczne: bliskość pomaga, ale nie zastąpi realnej ilości nektaru i pyłku w środowisku.
- Stwierdzenie "Nie, ponieważ zwiększenie liczby rodzin pszczelich może prowadzić do przeludnienia i chorób." jest uogólnieniem. Ryzyko chorób zależy głównie od bioasekuracji, praktyk pasiecznych, kondycji rodzin i presji patogenów; większa liczba rodzin może zwiększać ryzyko, ale nie jest to argument rozstrzygający "zawsze na nie".
- Stwierdzenie "Nie, ponieważ liczba rodzin pszczelich nie wpływa na opłacalność produkcji pszczelarskiej." jest nieprawdziwe w sensie ekonomicznym: skala pasieki wpływa na koszty stałe, nakład pracy, efektywność sprzętu i wyniki produkcyjne, więc może wpływać na opłacalność.
Wskazówka egzaminacyjna: w pytaniach o rozwój pasieki szukaj odpowiedzi warunkowych, które odwołują się do pożytków, sezonu i konkurencji, a nie do jednego prostego kryterium.
