Na mapie tematycznej przedstawiającej różne gatunki drzew prezentujesz zmienną o charakterze jakościowym (nominalnym): każda obserwacja należy do jednej z klas (gatunków), ale klasy nie mają naturalnego uporządkowania ani "większości/mniejszości". W takiej sytuacji w kartografii dąży się do tego, by symbole były łatwe do odróżnienia i nie sugerowały fałszywej hierarchii.
Różne kształty punktów (sygnatur punktowych) są jednym z najczęściej stosowanych sposobów kodowania kategorii nominalnych dla obiektów punktowych. Pozwalają tworzyć czytelną legendę: każdy gatunek ma własny znak, a odbiorca mapy może szybko przypisać go do właściwej klasy.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są mniej trafne w tym kontekście?
- Linie o różnej grubości – to sposób symbolizacji obiektów liniowych (np. drogi, cieki) albo różnicowania znaczenia/klasy linii. Drzewa jako pojedyncze obiekty są zwykle prezentowane punktowo, więc grubość linii nie pasuje do geometrii zjawiska.
- Kolory o różnej intensywności – intensywność (jasność/nasycenie) często sugeruje uporządkowanie lub natężenie (np. mniej–więcej), co jest typowe dla danych ilościowych lub porządkowych. Dla gatunków (nominalnych) może to wprowadzać mylne wrażenie "ważności" lub "stopnia".
- Różne kierunki strzałek – strzałki służą głównie do prezentacji kierunków i przepływów (wiatr, migracje, transport). Gatunek drzewa nie ma atrybutu kierunku, więc taki symbol byłby semantycznie nietrafny.
W praktyce GIS często spotkasz także rozróżnianie gatunków barwą (różne barwy), ale w pytaniu wskazano najbardziej typowe i jednoznaczne rozwiązanie dla punktów: kształt sygnatury. Na egzaminie zwracaj uwagę na dopasowanie: typ danych (nominalne/porządkowe/ilościowe) + geometria obiektu (punkt/linia/poligon) + czytelność legendy.
