Przy doborze materiału do elementu pracującego głównie na ściskanie w budowie maszyn zwykle wybiera się materiał konstrukcyjny, który łączy wysoką wytrzymałość, przewidywalne zachowanie oraz odporność na odkształcenia trwałe w typowych warunkach pracy.
"Stal" jest w praktyce inżynierskiej jednym z najczęściej stosowanych materiałów konstrukcyjnych, ponieważ w porównaniu z wieloma innymi grupami materiałów oferuje korzystny zestaw cech: wysoką wytrzymałość, możliwość obróbki cieplnej i plastycznej, a także dobrą powtarzalność własności w wyrobach hutniczych. Dlatego, gdy kluczowym kryterium jest wysoka wytrzymałość na ściskanie, stal jest rozsądnym wyborem spośród podanych opcji.
"Guma" jest materiałem elastycznym (polimerowym) o bardzo dużej odkształcalności. W elementach ściskanych guma zwykle silnie się odkształca, a jej zastosowanie dotyczy raczej tłumienia drgań i uszczelnień niż przenoszenia dużych obciążeń konstrukcyjnych.
"Szkło" może wykazywać wysoką twardość, ale jest materiałem kruchym. Oznacza to, że przy przekroczeniu dopuszczalnych naprężeń może pękać nagle, bez wyraźnej fazy odkształceń plastycznych ostrzegających o zbliżającym się zniszczeniu. W typowych częściach maszyn taka charakterystyka jest niepożądana.
"Tworzywo sztuczne" to szeroka grupa materiałów, jednak w ujęciu ogólnym (bez wskazania konkretnego tworzywa i warunków) typowe tworzywa mają niższą wytrzymałość i większą podatność na pełzanie niż stale konstrukcyjne. Stosuje się je często z innych powodów (masa, odporność chemiczna, izolacyjność), a nie jako podstawowy wybór do bardzo wysokich obciążeń ściskających.
Wskazówka egzaminacyjna: w pytaniach ogólnych, bez danych liczbowych, warto kierować się typowym zastosowaniem materiałów w budowie maszyn oraz ryzykiem zniszczenia (plastyczne vs kruche).
