W przypadku wypowiedzenia umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony szczególne znaczenie ma obowiązek wskazania przyczyny uzasadniającej wypowiedzenie. Ten wymóg dotyczy oświadczenia składanego przez pracodawcę i pełni funkcję ochronną: pracownik ma wiedzieć, dlaczego umowa jest rozwiązywana, oraz móc realnie ocenić zasadność ewentualnego odwołania.
Odpowiedź "przyczyny wypowiedzenia" jest poprawna, ponieważ brak wskazania przyczyny w wypowiedzeniu umowy na czas nieokreślony stanowi istotną wadę formalno-prawną. Przyczyna powinna być sformułowana w sposób konkretny i zrozumiały, a nie ogólnikowy.
Pozostałe propozycje nie wyjaśniają, dlaczego pismo miałoby być niezgodne z prawem w opisanej sytuacji:
- "danych pracodawcy" – dane identyfikujące stronę składającą oświadczenie są ważne praktycznie, ale w przedstawionym dokumencie są wskazane; ponadto spór w pytaniu dotyczy elementu wymaganego szczególnie dla umowy na czas nieokreślony (przyczyna).
- "okresu wypowiedzenia" – okres wypowiedzenia powinien zostać określony zgodnie ze stażem pracy, a jego brak mógłby powodować problemy, jednak w analizowanym przypadku okres jest wskazany; kluczowy brak dotyczy uzasadnienia decyzji.
- "pouczenia o prawie wniesienia odwołania do sądu pracy" – pouczenie jest odrębnym obowiązkiem informacyjnym; w dokumencie występuje, więc nie może być przyczyną niezgodności. Nawet prawidłowe pouczenie nie "naprawia" braku przyczyny.
W praktyce poprawna weryfikacja wypowiedzenia polega na sprawdzeniu kompletu elementów wymaganych przepisami: formy pisemnej, właściwego okresu wypowiedzenia, pouczenia o odwołaniu oraz – przy umowie na czas nieokreślony – wskazania przyczyny. Najczęstszy błąd to pominięcie przyczyny lub podanie jej zbyt ogólnie.
