KWALIFIKACJA MED8 - STYCZEŃ 2016

PYTANIE NR 36.
Zamieszczony elektrokardiogram przedstawia
Ilustracja przedstawia elektrokardiogram (EKG), który jest używany w kontekście medycznym, szczególnie w diagnostyce
A.
B.
C.
D.
Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Migotanie przedsionków w EKG rozpoznaje się po braku załamków P oraz całkowicie niemiarowych odstępach R‑R. Często widoczne są drobne fale f w linii podstawowej (np. w V1), a zespoły QRS zwykle pozostają wąskie. To odróżnia AF od VT, LBBB i zmian zawałowych.

Pełne wyjaśnienie:

W zapisie EKG migotanie przedsionków (AF) rozpoznaje się przede wszystkim na podstawie dwóch cech: (1) braku prawidłowych załamków P oraz (2) całkowitej niemiarowości rytmu komór, czyli wyraźnie zmiennych odstępów R‑R. Zamiast regularnej aktywności przedsionków mogą występować drobne oscylacje linii podstawowej (tzw. fale f), często najlepiej zauważalne w odprowadzeniu V1. Zespoły QRS w typowym AF są zwykle wąskie, ponieważ pobudzenia docierają do komór drogami fizjologicznego przewodzenia.

  • Dlaczego poprawna jest odpowiedź "migotanie przedsionków"?
    Opisany obraz łączy brak załamków P z niemiarowością R‑R i wąskimi QRS, co jest klasycznym zestawem kryteriów dla AF.
  • Dlaczego nie "częstoskurcz komorowy"?
    VT najczęściej ma szerokie zespoły QRS i zwykle jest rytmem bardziej miarowym (regularnym) niż AF. Wąskie QRS oraz całkowita niemiarowość przemawiają przeciw VT.
  • Dlaczego nie "zawał mięśnia sercowego"?
    Rozpoznanie zawału w EKG opiera się na zmianach odcinka ST, patologicznych załamkach Q i/lub dynamicznych zmianach T. Sama niemiarowość RR i brak P wskazują na arytmię, a nie na typowy wzorzec zawałowy.
  • Dlaczego nie "blok lewej odnogi pęczka Hisa"?
    LBBB charakteryzuje się przede wszystkim poszerzeniem QRS (zwykle > 0,12 s) i typową morfologią zespołów w odprowadzeniach przedsercowych. W samym LBBB rytm nie musi być całkowicie niemiarowy, a kluczowym kryterium nie jest zanik załamków P.

Wskazówka egzaminacyjna: w zadaniach o AF najpierw sprawdź: czy są załamki P? Następnie oceń, czy odstępy R‑R są całkowicie nieregularne. Dopiero potem analizuj szerokość QRS i ewentualne współistniejące zaburzenia przewodzenia.

Dodatkowe pytania

Dodatkowe pytania (FAQ):
Migotanie przedsionków to arytmia nadkomorowa, w której w EKG nie widać prawidłowych załamków P, a odstępy R‑R są całkowicie niemiarowe. Często pojawiają się drobne fale f w linii podstawowej, a zespoły QRS zwykle są wąskie (o ile nie ma współistniejącego bloku).
Najważniejsze są: brak załamków P oraz całkowita niemiarowość odstępów R‑R. Dodatkowo można widzieć fale f, ale kluczowe jest połączenie braku P z nieregularnym rytmem komór, bo to najszybciej odróżnia AF od wielu innych arytmii.
W AF przedsionki pobudzają się chaotycznie, a węzeł AV "przepuszcza" do komór część impulsów w zmiennym rytmie. Ponieważ przewodzenie przez węzeł AV jest nieregularne, kolejne pobudzenia komór pojawiają się w różnych odstępach czasu, co daje typową niemiarowość R‑R.
Najprościej porównaj: miarowość i szerokość QRS. VT zwykle ma szerokie QRS i rytm bardziej regularny. AF ma brak P, całkowitą niemiarowość R‑R i często wąskie QRS. Gdy QRS są szerokie, trzeba brać pod uwagę aberrację lub blok współistniejący.
Nie zawsze. Typowo QRS są wąskie, ale mogą się poszerzać, jeśli współistnieje blok odnogi pęczka Hisa lub aberracja przewodzenia przy szybkiej czynności komór. Dlatego przy podejrzeniu AF kluczowe jest sprawdzenie braku P i niemiarowości R‑R, a dopiero potem ocena QRS.
Fale f to drobne, nieregularne oscylacje linii izoelektrycznej, będące zapisem chaotycznej aktywności przedsionków w AF. Często najlepiej są widoczne w odprowadzeniu V1 oraz w odprowadzeniach dolnych (II, III, aVF), ale ich widoczność zależy od jakości zapisu i zakłóceń.
Zawał mięśnia sercowego kojarzy się głównie ze zmianami odcinka ST (np. uniesieniami/obniżeniami), patologicznymi załamkami Q i ewolucją załamka T. AF to przede wszystkim brak P i niemiarowość R‑R. W praktyce oba stany mogą współistnieć, więc ocenia się zarówno rytm, jak i odcinki ST/T.
Blok lewej odnogi pęczka Hisa dotyczy przewodzenia w komorach i daje przede wszystkim poszerzone QRS z charakterystyczną morfologią. Sam LBBB nie powoduje braku załamków P ani całkowitej niemiarowości R‑R. Jeśli pacjent ma jednocześnie AF i LBBB, trzeba rozpoznać oba elementy niezależnie.
Częste pomyłki to: mylenie AF z trzepotaniem przedsionków (bo oba nie mają typowych P), branie artefaktów za fale f oraz ignorowanie kluczowego kryterium "całkowitej niemiarowości" R‑R. Pomaga schemat: P → RR → QRS → dopiero szczegóły morfologii.
Rola technika to rzetelny zapis i wstępna identyfikacja nieprawidłowości wymagających oceny lekarskiej. Po zauważeniu obrazu AF należy upewnić się, że zapis jest dobrej jakości (bez artefaktów), opisać obserwacje (brak P, niemiarowość RR) i niezwłocznie przekazać wynik lekarzowi zgodnie z procedurą placówki.
info

Około 44% zdających odpowiada poprawnie na to pytanie. trudne

Eksperci podkreślają: "To odróżnia AF od VT, LBBB i zmian zawałowych."

Źródła:

  • Hindricks G., Potpara T., Dagres N. i in., "2020 ESC Guidelines for the diagnosis and management of atrial fibrillation", European Heart Journal, 2020 (część: rozpoznanie AF w EKG).
  • Goldberger A.L., "Clinical Electrocardiography: A Simplified Approach", Elsevier (rozdziały: supraventricular arrhythmias; atrial fibrillation).
  • Surawicz B., Knilans T.K., "Chou's Electrocardiography in Clinical Practice", Elsevier (rozdziały: atrial fibrillation; differential diagnosis).

Materiały:

  • Podręcznik do podstaw elektrokardiografii (rozdziały: arytmie nadkomorowe, migotanie przedsionków)
  • Aktualne wytyczne kliniczne dotyczące migotania przedsionków (część diagnostyczna EKG)
  • Zestawy przykładowych zapisów EKG do ćwiczeń z rozpoznawania arytmii

Aktualizacja pytania: 31.03.2026



Aktualizacja pytania: 31.03.2026
📡 Brak połączenia internetowego