Rozpoznanie rodzaju umowy opiera się na tym, jaki jest główny przedmiot świadczenia wskazany w fragmencie.
"agencyjnej." będzie właściwe wtedy, gdy tekst opisuje sytuację, w której jedna strona (agent) w sposób stały pośredniczy przy zawieraniu umów lub je zawiera na rzecz drugiej strony, a jego wynagrodzenie ma charakter prowizji albo jest powiązane ze skutecznością pozyskanych umów/klientów. Dla umowy agencyjnej typowe są sformułowania o pozyskiwaniu klientów, pośrednictwie sprzedaży, reprezentowaniu interesów dającego zlecenie oraz rozliczeniu prowizyjnym.
"czarteru." jest mylące, jeśli fragment nie dotyczy udostępnienia środka transportu (np. statku, samolotu, autokaru) na określony czas/trasę za opłatą. Samo występowanie kontekstu turystycznego nie przesądza o czarterze – potrzebne są elementy związane z korzystaniem z jednostki/pojazdu i warunkami przewozu.
"dzierżawy." byłaby właściwa, gdyby chodziło o oddanie rzeczy lub prawa do używania i pobierania pożytków (np. czerpania dochodów z przedmiotu dzierżawy). Jeśli w tekście brak motywu pożytków, dzierżawa zwykle odpada.
"najmu." pasuje do sytuacji, w której istotą jest odpłatne oddanie rzeczy do używania (np. lokalu, sprzętu) bez elementu pobierania pożytków jako kluczowego celu oraz bez konstrukcji prowizyjnego pośrednictwa.
W praktyce egzaminacyjnej warto szukać w fragmencie słów-kluczy, ale dopiero w połączeniu z konstrukcją świadczeń: pośrednictwo/prowizja → agencyjna; używanie rzeczy → najem; używanie + pożytki → dzierżawa; udostępnienie środka transportu → czarter.
