Szkic polowy jest podstawowym dokumentem terenowym, w którym geodeta zapisuje układ punktów, oznaczenia szczegółów oraz informacje potrzebne do późniejszego opracowania wyników. W zależności od metody pracy szkic ma charakterystyczne cechy.
Pomiar tachimetryczny (tachimetria) to typowy pomiar sytuacyjno‑wysokościowy wykonywany ze stanowiska, w którym rejestruje się obserwacje umożliwiające jednoczesne wyznaczenie położenia punktów w planie i (zależnie od sposobu pracy) informacji wysokościowej. Dlatego szkic tachimetryczny jest zwykle powiązany ze stanowiskiem i kierunkami na punkty, a jego treść pomaga odtworzyć relacje przestrzenne oraz identyfikację szczegółów.
Odpowiedź "tachimetrycznego" jest właściwa, gdy przedstawiony fragment szkicu odpowiada takiemu sposobowi dokumentowania: widoczny jest układ celowych/punktów wokół stanowiska (lub ciągu) i zapis charakterystyczny dla pracy tachimetrem.
Odpowiedź "niwelacji podłużnej" jest nieprawidłowa, ponieważ dokumentacja niwelacji podłużnej koncentruje się na przebiegu trasy (osi), pikietażu i rzędnych wysokości oraz profilu, a nie na szkicu opartym o obserwacje kątowo‑odległościowe.
Odpowiedź "sytuacyjnego metodą biegunową" bywa myląca, bo metoda biegunowa rzeczywiście korzysta z kierunków i odległości, ale w pytaniu chodzi o rozpoznanie dokumentu z pomiaru tachimetrycznego (często obejmującego również aspekty wysokościowe i specyficzny zapis terenowy). Sam fakt "promieni" do punktów nie przesądza jeszcze o klasycznym szkicu sytuacyjnym, jeśli szkic wskazuje na tachimetrię.
Odpowiedź "sytuacyjnego metodą ortogonalną" jest nieprawidłowa, ponieważ w metodzie ortogonalnej dominują domiary prostopadłe i odniesienie do linii bazowej, co daje inny sposób rysowania i opisu szkicu niż w tachimetrii.
Wskazówka egzaminacyjna: szukaj na szkicu cech metody (odniesienie do linii, domiary prostopadłe, profil trasy albo stanowisko i celowe). Najpierw rozpoznaj "logikę konstrukcji" szkicu, dopiero potem dopasuj nazwę pomiaru.
