Rozpoznanie stylu fryzury historycznej opiera się na analizie formy (kształt i proporcje), objętości, sposobu upięcia oraz ornamentyki opisanej w materiale zadania. Odpowiedź "empirowym" jest właściwa wtedy, gdy opis wskazuje na kompozycję bliższą estetyce empiru: bardziej uporządkowaną, inspirowaną klasyczną (antyczną) prostotą, z mniejszym "przeładowaniem" dekoracją niż w stylach wcześniejszych.
Odpowiedź "rokokowym" jest myląca, gdy uczeń kieruje się samą obecnością loków czy ozdób. Rokoko kojarzy się z dużą lekkością, bardzo dekoracyjnymi rozwiązaniami i specyficzną, często wysoką lub rozbudowaną sylwetką fryzury. Jeśli w opisie dominują cechy bardziej zdyscyplinowane i spokojniejsze, wybór rokoka jest typowym skutkiem heurystyki: "ozdobne = rokoko".
Odpowiedź "barokowym" bywa wybierana przez skojarzenie z "dużą objętością" i przepychem. W zadaniach egzaminacyjnych barok zwykle przeciwstawia się stylom późniejszym właśnie większą masywnością i cięższą dekoracyjnością. Jeśli opis wskazuje na bardziej klasyczną i harmonijną kompozycję, barok nie pasuje.
Odpowiedź "secesyjnym" dotyczy innej, późniejszej estetyki. Secesja jest silnie związana z charakterystyczną linią, ornamentalnością i inną stylistyką epoki przełomu XIX i XX wieku. Gdy materiał zadania odnosi się do rozwiązań nawiązujących do klasycyzmu/antyku, secesja jest nietrafna.
Wskazówka egzaminacyjna: zanim wybierzesz styl, wypisz z opisu 3–4 konkretne cechy (np. typ upięcia, skala objętości, rodzaj zdobień, ogólna sylwetka). Dopiero potem porównaj je z "mapą skojarzeń" dla baroku, rokoka, empiru i secesji.
