W cewnikowaniu pęcherza jednym z kluczowych elementów profilaktyki zakażeń jest zapewnienie ciągłego, grawitacyjnego odpływu moczu do worka. Oznacza to, że worek na mocz powinien znajdować się poniżej poziomu pęcherza, a dren nie może być zagięty ani uniesiony w sposób tworzący "pętlę" sprzyjającą zaleganiu.
Jeżeli worek zostanie zamocowany powyżej poziomu pęcherza, może dojść do sytuacji, w której słup cieczy i zmiany ciśnień w układzie (np. podczas ruchu pacjenta, ucisku na dren, zmiany pozycji) będą sprzyjały cofaniu się moczu w kierunku pęcherza. Taki cofający się mocz może przenosić drobnoustroje z układu drenującego do dróg moczowych, co w praktyce zwiększa ryzyko zakażenia dróg moczowych.
Odpowiedź "cofanie się moczu i niebezpieczeństwo zakażenia dróg moczowych" jest więc zgodna z mechanizmem powikłań: problemem podstawowym jest utrata jednokierunkowego odpływu i wzrost ryzyka zakażenia wstępującego.
Pozostałe odpowiedzi są mniej trafne jako skutek "przede wszystkim". "nieszczelność cewnika i wyciekanie moczu" częściej wynika z doboru rozmiaru, uszkodzenia sprzętu, skurczów pęcherza lub niedrożności, a nie z samego podniesienia worka. "trudności w odpływie i krwawienie" – krwawienie nie jest typowym, bezpośrednim skutkiem złego ułożenia worka; może pojawić się przy urazie śluzówki lub powikłaniach, ale nie jest najbardziej prawdopodobne w tej sytuacji. "odpływ do miedniczki nerkowej i zaleganie" opisuje poważniejsze zaburzenia (refluks do górnych dróg), które nie stanowią typowej, pierwszoplanowej konsekwencji samego położenia worka w codziennej pielęgnacji.
W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać zasadę: worek zawsze poniżej pęcherza, a dren bez zagięć – to minimalizuje zaleganie, cofanie i ryzyko CAUTI.
