W schemacie partycjonowania MBR (Master Boot Record) występuje podział na partycje podstawowe oraz (opcjonalnie) partycję rozszerzoną. Z punktu widzenia konstrukcji MBR można mieć ograniczoną liczbę wpisów partycji w tablicy partycji, dlatego historycznie wprowadzono mechanizm partycji rozszerzonej.
Dlaczego poprawna jest odpowiedź "1"?
Na dysku z MBR można utworzyć maksymalnie jedną partycję rozszerzoną. Taka partycja nie jest przeznaczona do bezpośredniego użycia jako "zwykła" partycja danych w sensie wielu konfiguracji, tylko stanowi obszar, wewnątrz którego tworzy się partycje logiczne. Dzięki temu, mimo ograniczeń MBR, da się mieć więcej niż kilka "widocznych" woluminów, bo kolejne woluminy realizuje się właśnie jako logiczne w ramach tej jednej rozszerzonej.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- "2" – w MBR nie da się utworzyć dwóch niezależnych partycji rozszerzonych; mechanizm rozszerzonej jest pojedynczy i ma służyć jako jeden kontener.
- "3" – analogicznie, wielokrotne partycje rozszerzone nie są przewidziane w standardowym MBR; mylenie wynika często z tego, że użytkownik widzi wiele woluminów (logicznych) i błędnie uznaje je za wiele "rozszerzonych".
- "4" – taka wartość bywa kojarzona z limitem wpisów w MBR dla partycji podstawowych, ale to inna kategoria niż liczba partycji rozszerzonych. W MBR ograniczenia dotyczą struktury tablicy partycji, a "rozszerzona" jest co najwyżej jedna.
Ważna uwaga egzaminacyjna: W nowoczesnym środowisku często spotyka się GPT, gdzie nie ma pojęcia partycji rozszerzonej i logicznych w tym sensie. Dlatego, aby pytanie było w pełni jednoznaczne, powinno wskazywać MBR. Jeśli jednak pojawia się termin "partycja rozszerzona", zwykle w zadaniach szkolnych jest to sygnał, że chodzi o klasyczny MBR.
