W zadaniu kluczowe jest rozróżnienie pomiędzy formatem netto (wymiar gotowego wyrobu po obróbce, np. po cięciu) a formatem arkusza produkcyjnego, na którym rzeczywiście drukuje się pracę. Wymiar 297 × 420 mm jest typowy dla formatu A3 jako wymiaru końcowego, ale to nie oznacza, że można bezpośrednio drukować na arkuszu A3 i uzyskać poprawny produkt.
W praktyce druku (także cyfrowego) często potrzebujesz:
- spadu (zapas grafiki poza linię cięcia), aby po docięciu nie powstały białe brzegi,
- marginesów technologicznych i miejsca na prowadzenie arkusza,
- uwzględnienia obszaru niezadrukowywalnego typowego dla urządzeń cyfrowych.
Z tego powodu, gdy zamówiony format gotowy ma rozmiar A3, wybiera się większy arkusz, aby zmieścić zarówno projekt, jak i zapasy potrzebne do obróbki. Odpowiedź "zastosowania podłoża formatu SRA3" jest zgodna z logiką procesu: SRA3 jest formatem większym od A3 i daje przestrzeń na spady oraz bezpieczne prowadzenie arkusza.
Dlaczego pozostałe propozycje są błędne?
- "cyfrowego dopasowania pliku do podłoża A3" prowadzi do zmiany skali lub obcięcia projektu, a więc ryzyka utraty wymaganego formatu netto lub elementów graficznych przy krawędzi.
- "zastosowania funkcji kasuj marginesy drukarki" (jeśli w ogóle występuje jako opcja) nie zastępuje spadów ani nie zmienia fizycznych ograniczeń zadruku i obróbki; to nie jest rozwiązanie problemu doboru arkusza.
- "wykonania 2 wydruków SRA4, a następnie sklejenia ich" nie spełnia standardów jakościowych i technologicznych dla jednolitego arkusza (widoczna spoina, problemy z pasowaniem, trwałość), a przede wszystkim nie odpowiada typowej realizacji zamówienia na format netto A3.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w treści pojawia się netto, prawie zawsze należy pomyśleć o tym, co jest potrzebne przed obróbką (brutto/arkusz większy, spady, znaki cięcia), a nie tylko o nominalnym wymiarze końcowym.
