W badaniach jakości wody (również na poziomie wstępnej oceny organoleptycznej) ważne jest kojarzenie charakterystycznych nut zapachowych z typowymi zanieczyszczeniami. Związki siarki, a szczególnie siarkowodór, są znane z intensywnego, łatwo rozpoznawalnego zapachu, ponieważ są lotne i mogą być wyczuwalne już przy bardzo małych stężeniach. Dlatego wskazanie "siarkowodoru" jako przyczyny zapachu wody jest uzasadnione.
Pozostałe propozycje mogą występować w kontekście jakości wód, ale zwykle prowadzą do innych skojarzeń zapachowych:
- "fenolu" – fenole mogą nadawać wodzie specyficzny, ostry zapach (często opisywany jako "apteczny" lub chemiczny), różny od typowo siarkowego; wybór tej opcji bywa skutkiem zapamiętania, że fenole wpływają na zapach, bez rozróżnienia rodzaju nuty.
- "glonów" – masowy rozwój glonów i produktów ich przemian może powodować zapachy organiczne (np. "zielone", "muliste"), ale nie jest to klasyczna przyczyna zapachu kojarzonego ze związkami siarki; częsty błąd to utożsamianie każdego przykrego zapachu wody z glonami.
- "torfu" – substancje humusowe i torfowe zwykle dają odczucia "ziemiste", "stęchłe", czasem barwę i posmak, lecz nie odpowiadają za typowy zapach siarkowodoru; uczniowie wybierają tę odpowiedź, gdy łączą "zapach" z ogólną materią organiczną bez analizy, jaki to zapach.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniach pojawia się zapach typowo kojarzony ze związkami siarki, warto rozważyć siarkowodór jako pierwszą hipotezę i dopiero potem porównywać, czy pozostałe opcje opisują podobną, czy odmienną nutę zapachową.
