W kosztorysowaniu robót budowlanych często stosuje się Katalogi Nakładów Rzeczowych (KNR), czyli zbiory norm określających typowe nakłady (np. robocizny, materiałów, sprzętu) dla zdefiniowanych robót wykonywanych w określonych warunkach. Aby w kosztorysie można było sprawdzić, skąd pochodzą przyjęte nakłady, podaje się podstawę w postaci zapisu KNR.
Oznaczenie w formie "KNR 2-01 0217/04" należy czytać jako:
- KNR 2-01 – numer katalogu, czyli wskazanie konkretnego tomu/zbioru norm,
- 0217 – numer tablicy w tym katalogu (tablica grupuje warianty norm dla określonego rodzaju robót),
- 04 – numer kolumny (wariantu) w tablicy, czyli wybór konkretnego przypadku/warunków wykonania robót przewidzianego przez tablicę.
Dlatego prawidłowa interpretacja mówi o użyciu katalogu KNR 2-01 oraz o wskazaniu tablicy 0217 i kolumny 04 jako źródła norm do wyceny robót.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- Odwołanie do "paragrafu" i "ustępu" jest charakterystyczne dla aktów prawnych, a nie dla KNR. KNR mają strukturę katalog–tablica–kolumna/pozycja, więc taki opis miesza dwa różne porządki dokumentów.
- Interpretacja jako "wydanie w roku 2004" to typowy błąd wynikający z utożsamienia dwóch ostatnich cyfr z datą. W zapisie KNR końcówka po tablicy nie opisuje roku, tylko wariant w tablicy.
- Stwierdzenie o "numerze identyfikacyjnym" jest zbyt ogólne i nie wskazuje, jak wybrać właściwe normy w katalogu. W kosztorysie potrzebne jest konkretne odniesienie do tablicy i kolumny.
W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać, że zapis podstawy KNR ma prowadzić osobę weryfikującą kosztorys dokładnie do miejsca w katalogu, skąd pochodzą normy.
