System plików FAT32 jest popularny na pendrive’ach ze względu na szeroką kompatybilność z różnymi urządzeniami (komputery, odtwarzacze, konsole, rejestratory). Ma jednak istotne ograniczenie: maksymalny rozmiar pojedynczego pliku jest ograniczony do około 4 GB (często podaje się "4 GB", a precyzyjnie jest to 4 GiB minus 1 bajt).
W praktyce montażu i realizacji dźwięku to ograniczenie bywa krytyczne, ponieważ pliki nieskompresowane (np. WAV/AIFF) szybko rosną. Długi zapis wielośladowy albo stereofoniczny materiał w wysokiej jakości może przekroczyć limit, przez co nie da się skopiować go na nośnik FAT32 jako jednego pliku. Rozwiązaniem bywa podział materiału na części, eksport w mniejszych segmentach albo użycie innego systemu plików (np. exFAT), jeśli urządzenia docelowe go obsługują.
Dlaczego pozostałe wartości są błędne?
- "2 GB" – taki limit pojawia się w niektórych kontekstach historycznych lub w urządzeniach z dodatkowymi ograniczeniami, ale nie jest standardowym maksimum pojedynczego pliku w FAT32.
- "1 GB" – to zbyt niska wartość; może kojarzyć się z ograniczeniami aplikacji/urządzeń, ale nie wynika z samego FAT32.
- "8 GB" – brzmi wiarygodnie, bo współczesne pendrive’y mają większe pojemności, ale to miesza pojemność nośnika z limitem pojedynczego pliku. FAT32 nie pozwala na pojedynczy plik o takiej wielkości.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu występuje "FAT32" i "pojedynczy plik", niemal zawsze sprawdzany jest limit ~4 GB. Gdy mowa o większych pojedynczych plikach (np. obrazach dysków, długich nagraniach), typową odpowiedzią praktyczną jest format exFAT lub NTFS (zależnie od kompatybilności).
