U pacjenta leżącego, który zgłasza duszność, celem opiekuna medycznego jest tak zorganizować czynność pielęgnacyjną, aby nie zwiększać zapotrzebowania na tlen i nie nasilać trudności w oddychaniu. W praktyce oznacza to skracanie czasu wykonywania procedury, ograniczanie liczby zbędnych ruchów oraz unikanie manipulacji w okolicy głowy i klatki piersiowej, które mogą powodować niepokój, kaszel lub pogłębić uczucie braku tchu.
Dlaczego prawidłowe jest: "Wyjęcia poduszek na czas prześcielania dolnych warstw bielizny pościelowej"?
Wyjmowanie poduszek jest elementem porządkującym, ale w sytuacji duszności nie jest kluczowe dla bezpieczeństwa pacjenta ani dla technicznej możliwości prześcielenia dolnych warstw. Dodatkowo zwykle wymaga większej liczby manipulacji w okolicy głowy i szyi oraz wydłuża czas czynności. Rezygnacja z tego etapu pozwala szybciej zakończyć prześcielanie i utrzymać chorego w możliwie komfortowej pozycji.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- "Poprawienia poduszek, naciągnięcia prześcieradła na całej długości."
Naciągnięcie prześcieradła na całej długości wpływa na gładkość powierzchni i zmniejsza ryzyko fałd, które mogą powodować ucisk oraz dyskomfort (a pośrednio zwiększać niepokój). To nie jest typowy element, z którego rezygnuje się jako pierwszy; raczej należy wykonać go sprawnie. - "Ułożenia chorego na boku, naciągnięcia podkładów."
Ułożenie pacjenta na boku bywa niezbędne w technice zmiany pościeli u chorego leżącego. Z kolei podkłady chronią pościel i materac oraz pomagają utrzymać suchość i higienę. Rezygnacja mogłaby obniżyć jakość opieki i zwiększyć ryzyko zabrudzeń lub zawilgocenia. - "Naciągnięcia dolnych warstw bielizny pościelowej."
To czynność podstawowa, wpływająca na komfort i bezpieczeństwo (fałdy, zagniecenia). Pominięcie jej może skutkować gorszym ułożeniem pacjenta, dyskomfortem i większym ryzykiem podrażnień skóry.
Wskazówka egzaminacyjna: w pytaniach o duszność wybieraj rozwiązania, które zmniejszają wysiłek i czas czynności, a nie te, które pogarszają higienę, stabilność ułożenia lub bezpieczeństwo chorego.
