Dobór roślin do tabeli wymaga jednoczesnego uwzględnienia dwóch parametrów siedliska: (1) rodzaju i wilgotności gleby oraz (2) stopnia nasłonecznienia. Najlepsza odpowiedź to taka, w której oba gatunki pasują do swoich stanowisk bez "ratowania" ich intensywną pielęgnacją (drenaż, częste podlewanie, poprawa ekspozycji).
Stanowisko: "Ogród miejski" ma wilgotną, próchniczą glebę i pełne słońce. W takich warunkach bardzo dobrze sprawdzają się irysy, ponieważ wiele gatunków z rodzaju Iris jest naturalnie związanych z siedliskami wilgotnymi (obrzeża wód, wilgotne łąki) i dobrze rośnie w podłożu utrzymującym wilgoć. Pełne słońce sprzyja też obfitemu kwitnieniu.
W tym samym miejscu róże są mniej trafnym wyborem nie dlatego, że "nie lubią żyznej gleby", ale dlatego, że w zbyt mokrym podłożu rośnie ryzyko problemów zdrowotnych (np. chorób grzybowych) i pogarsza się warunkowanie korzeni. Róże zwykle preferują glebę żyzną, ale dobrze przepuszczalną, aby nadmiar wody nie zalegał w strefie korzeni.
Stanowisko: "Park miejski" ma suchą, piaszczystą glebę oraz częściowe cieniowanie. Tu lepszym wyborem są jałowce, ponieważ są znane z wysokiej odporności na suszę i tolerowania słabszych gleb (w tym piaszczystych). Wiele jałowców znosi też półcień, zachowując poprawny pokrój i zdrowotność.
Natomiast sosny (Pinus) są generalnie światłożądne (heliofity). W półcieniu rosną słabiej, mogą się wyciągać, przerzedzać i tracić prawidłowy pokrój, co w praktyce obniża wartość dekoracyjną i zwiększa podatność na stres. Dlatego zestaw "irysy + jałowce" najpełniej spełnia oba wymagania stanowiskowe z tabeli.
