Barwa i charakter osadów na świecy zapłonowej są jednym z klasycznych, wstępnych wskaźników warunków spalania w silniku z zapłonem iskrowym. Gdy silnik pracuje na zbyt bogatej mieszance paliwowo-powietrznej (za dużo paliwa w stosunku do ilości powietrza), w komorze spalania występuje niedobór tlenu. Skutkiem jest niepełne spalanie części paliwa i tworzenie się cząstek węgla (sadzy).
Sadza przenosi się ze spalinami i osadza na elementach świecy, w tym na izolatorze. Typowym obrazem jest czarny, suchy nagar na izolatorze oraz elektrodach. Dlatego odpowiedź "czarnym" jest prawidłowa dla objawu pracy na zbyt bogatej mieszance.
- Błękitny – taki kolor nie jest typowym, podstawowym wskaźnikiem bogatej mieszanki w standardowej ocenie świec; w praktyce barwy niebieskawe bywają kojarzone z innymi zjawiskami (np. efekty termiczne, zanieczyszczenia), więc nie pasują do klasycznego opisu "sadzy po bogatej mieszance".
- Brunatny – naloty brązowe mogą wynikać m.in. z dodatków do paliwa, długotrwałej eksploatacji lub specyficznych warunków pracy; nie jest to najprostszy i najbardziej typowy objaw nadmiernego wzbogacania.
- Białoszary – jasny, białawy wygląd izolatora częściej wiąże się z wyższą temperaturą pracy i skłonnością do "wypalenia" osadów (np. przy mieszance uboższej lub przegrzewaniu), a więc jest przeciwstawny do czarnego osadu sadzy.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się "zbyt bogata mieszanka", najczęściej należy kojarzyć ją z objawami niedopalenia i sadzą: czarny nalot, możliwe dymienie na czarno, podwyższone zużycie paliwa. Dla pewnej diagnozy w warsztacie zawsze warto połączyć oględziny świec z danymi diagnostycznymi (np. korekty paliwowe, odczyty z czujników).
