W bilansie wykazuje się zasoby majątkowe jednostki (aktywa) w określonym układzie. W praktyce nauczania rachunkowości przyjmuje się, że aktywa są prezentowane według zasady rosnącej płynności, czyli od pozycji najmniej płynnych do najbardziej płynnych. Płynność oznacza łatwość i szybkość zamiany składnika majątku na środki pieniężne bez istotnej utraty wartości.
Dlatego na początku części aktywów znajdują się zwykle składniki długoterminowe (trudniejsze do szybkiego upłynnienia), a dalej składniki krótkoterminowe, a na końcu środki pieniężne. Taka logika porządku ułatwia analizę sytuacji finansowej, w tym zdolności jednostki do bieżącego regulowania zobowiązań.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- "Malejącej użyteczności" – użyteczność (przydatność ekonomiczna) nie jest typowym kryterium kolejności prezentacji pozycji bilansowych. Może kojarzyć się z oceną przydatności składników, ale nie tworzy zasady układu bilansu.
- "Malejącej wymagalności" – wymagalność dotyczy terminów zapłaty zobowiązań, więc jest kryterium naturalnie powiązanym z pasywami (zobowiązaniami), a nie z aktywami. W aktywach mówi się raczej o płynności lub terminie realizacji/ściągalności, a nie o "wymagalności" w sensie prawnym spłaty.
- "Wzrastającej wartości" – bilans nie jest uporządkowany według wartości pozycji (od najmniejszej do największej). Wartość służy do wyceny i wykazania kwot, ale nie stanowi zasady kolejności prezentacji.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pada "układ bilansu" i mowa o aktywach, najczęściej chodzi o płynność; jeśli mowa o zobowiązaniach w pasywach, częściej pojawia się kryterium wymagalności (terminów zapłaty).
