Erozja na stokach jest najczęściej skutkiem spływu powierzchniowego: woda płynąc po nachylonej powierzchni zabiera drobne cząstki gleby, tworzy żłobienia i osłabia warstwę próchniczną. Dlatego skuteczne działania przeciwerozyjne muszą albo zmniejszyć spływ, albo wzmocnić strukturę i związanie gleby, najlepiej jednocześnie.
Utworzenie tarasów (lub innych form przerwania ciągłości stoku) działa mechanicznie: skraca długość spływu, spowalnia przepływ wody i ogranicza jej zdolność do rozmywania. Z kolei nasadzenie roślin o silnym systemie korzeniowym działa biologicznie: korzenie wiążą cząstki gleby, stabilizują skarpę, a część opadu zostaje zatrzymana i wsiąka zamiast spływać po powierzchni.
Dlaczego pozostałe propozycje są błędne?
- Herbicydy + silny system korzeniowy: herbicyd nie jest techniką przeciwerozyjną; może wręcz ograniczać roślinność okrywową, która chroni glebę przed uderzeniami kropel deszczu i spływem.
- Tarasy + herbicydy: sama obecność tarasów pomaga, ale włączenie herbicydu nie wnosi elementu stabilizacji gleby; może zwiększyć ryzyko odsłonięcia powierzchni i nasilenia erozji.
- Herbicydy + słaby system korzeniowy: to zestaw najgorzej chroniący glebę, bo usuwa konkurencję/okrywę i nie zapewnia mocnego związania gruntu korzeniami.
W praktyce leśnej dobór zabiegów powinien uwzględniać nachylenie, rodzaj gleby, intensywność opadów oraz ryzyko transportu rumowiska do cieków. Na egzaminie szukaj odpowiedzi, które łączą zabieg terenowy ograniczający spływ z rozwiązaniem roślinnym stabilizującym podłoże.
