Do archiwizacji zdjęć z myślą o jakości i późniejszej edycji najlepszym wyborem jest RAW. Plik RAW można traktować jak "negatyw cyfrowy": zapisuje on dane możliwie bliskie temu, co zarejestrowała matryca aparatu, zwykle z większą głębią tonalną i barwną niż formaty przeznaczone głównie do publikacji. Dzięki temu w postprodukcji łatwiej korygować ekspozycję, balans bieli, odzyskiwać szczegóły w światłach i cieniach oraz dopasowywać kolor bez tak szybkiej degradacji jakości.
Odpowiedź "JPEG" nie jest najlepsza do archiwizacji, ponieważ JPEG stosuje kompresję stratną. Każdy zapis po edycji może pogarszać jakość (artefakty kompresji), a format jest zoptymalizowany pod mały rozmiar pliku i szybkie udostępnianie, nie pod zachowanie maksymalnej ilości danych do obróbki.
Odpowiedź "PNG" bywa myląca: PNG jest bezstratny i świetnie sprawdza się w grafice (np. z przezroczystością), ale w fotografii nie jest standardowym formatem archiwalnym plików źródłowych z aparatu. Zwykle nie daje tej samej elastyczności wywoływania, którą oferuje RAW (praca na danych z matrycy i metadanych wywołania).
Odpowiedź "GIF" odpada, bo ma ograniczoną paletę barw i jest przeznaczony raczej do prostych grafik/animacji niż do fotografii wysokiej jakości i poważnej edycji.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy pytanie łączy archiwizację i możliwość edycji, zwykle chodzi o format zapewniający maksymalną ilość informacji do obróbki (RAW), a nie o format "popularny w internecie".
