W tokarkach przedmioty długie lub obrabiane między kłami wymagają podparcia z drugiej strony niż uchwyt/napęd. Do tego służy konik (umieszczony na łożu tokarki), w którego pinoli montuje się odpowiednie wyposażenie, m.in. kły.
Kieł obrotowy (tzw. "żywy") rozpoznaje się po tym, że jego końcówka pracująca obraca się razem z detalem dzięki łożyskowaniu. W praktyce daje to istotne korzyści: mniejsze tarcie na styku z nakiełkiem, mniejsze nagrzewanie, ograniczenie ryzyka zatarcia i możliwość pracy przy większych prędkościach w porównaniu z kłem stałym.
Odpowiedź "konik z kłem obrotowym" jest więc właściwa, jeśli na ilustracji widoczny jest korpus konika oraz zamontowany w nim kieł z konstrukcją typową dla wersji obrotowej (element łożyskowany, zwykle masywniejsza obudowa kła).
Pozostałe odpowiedzi są błędne z typowych powodów:
- "konik z kłem stałym" – kieł stały nie ma łożyskowania i wymaga smarowania/niższych parametrów pracy; to inny element wyposażenia.
- "podtrzymkę z kłem stałym" oraz "podtrzymkę z kłem obrotowym" – podtrzymka to osobny przyrząd do podparcia wałków (najczęściej z łapkami/rolkami), a nie zespół konika. Jej budowa i sposób podparcia różnią się od konika z kłem.
Na egzaminie warto zapamiętać prostą zasadę: konik podpiera "na końcu" detalu przez kieł, a podtrzymka podpiera "pośrednio" wzdłuż długości detalu. Dodatkowo: kieł obrotowy = łożyska = mniejsze tarcie.
