KWALIFIKACJA ROL12 - STYCZEŃ 2018

PYTANIE NR 12.
Zdjęcie przedstawia wykonywanie u psa badania narządu wzroku, czyli badanie
Ilustracja przedstawia sytuację związaną z badaniem weterynaryjnym, a konkretnie badaniem narządu wzroku u psa.
A.
B.
C.
D.
Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Badanie oftalmoskopowe dotyczy narządu wzroku i polega na oglądaniu struktur oka (m.in. dna oka) przy użyciu oftalmoskopu. Pozostałe odpowiedzi odnoszą się do innych narządów: rinoskopia do nosa, otoskopia do ucha, laryngoskopia do krtani, więc nie pasują do badania oka.

Pełne wyjaśnienie:

W pytaniu rozpoznajesz nazwę badania na podstawie tego, że przedstawiono ocenę narządu wzroku psa. W praktyce klinicznej badanie okulistyczne obejmuje oglądanie struktur oka, a w przypadku użycia przyrządu optycznego do wglądu w głąb oka (np. w dno oka) mówimy o badaniu oftalmoskopowym.

Odpowiedź "oftalmoskopowe" jest poprawna, ponieważ przedrostek "oftalmo-" odnosi się do oka. Technik weterynarii powinien kojarzyć nazwy badań z narządem: to pozwala właściwie przygotować stanowisko, dobrać narzędzia i asystować lekarzowi.

Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?

  • "rinoskopowe" dotyczy jamy nosowej (nos, małżowiny, przewody nosowe). Nawet jeśli używa się źródła światła i wziernika, narząd jest inny niż oko.
  • "otoskopowe" dotyczy ucha (najczęściej przewodu słuchowego zewnętrznego i błony bębenkowej). Jest to częste badanie w przypadkach zapalenia ucha, świądu czy obecności ciała obcego, ale nie służy do oceny oka.
  • "laryngoskopowe" dotyczy krtani i okolic gardła. Stosuje się je m.in. przy ocenie dróg oddechowych, chrypce, podejrzeniu porażenia krtani lub ciał obcych, a nie w diagnostyce okulistycznej.

Wskazówka egzaminacyjna: gdy widzisz nazwy zakończone na "-skopia/-skopowe", spróbuj najpierw przypisać przedrostek do narządu: oftalmo (oko), oto (ucho), rino (nos), laryngo (krtań). Dopiero potem analizuj, czy obraz pasuje do tego obszaru.

W praktyce pracy technika: przy badaniu oka ważne bywa spokojne unieruchomienie pacjenta, ograniczenie stresu, właściwe ustawienie oświetlenia oraz przygotowanie jałowych materiałów, jeśli lekarz planuje dodatkowe testy (np. barwienie rogówki). Sama nazwa badania wynika jednak przede wszystkim z badanego narządu.

Dodatkowe pytania

Dodatkowe pytania (FAQ):
Badanie oftalmoskopowe to ocena narządu wzroku z użyciem oftalmoskopu, umożliwiająca oglądanie struktur wewnątrzgałkowych (np. dna oka). Stosuje się je m.in. przy podejrzeniu zmian siatkówki, nerwu wzrokowego lub jako element pełnego badania okulistycznego.
W otoskopii przyrząd jest przykładany do ucha (przewodu słuchowego), a w oftalmoskopii do oka. Zwróć uwagę na miejsce przyłożenia końcówki i kierunek patrzenia badającego: ucho wymaga ustawienia małżowiny, a oko – ustawienia osi optycznej na źrenicę.
Rinoskopia odnosi się do badania jamy nosowej (nos, przewody nosowe) i służy np. ocenie krwawień z nosa, ciał obcych czy zmian zapalnych. Badanie oka ma inną anatomię i inne narzędzia, dlatego nie można tych pojęć stosować zamiennie.
Przedrostek "oftalmo-" odnosi się do oka i narządu wzroku. Dzięki temu łatwo skojarzyć, że "oftalmoskopowe" dotyczy badania oka. Podobnie "oto-" dotyczy ucha, "rino-" nosa, a "laryngo-" krtani.
Wskazaniami mogą być m.in. pogorszenie widzenia, zmiany wielkości źrenic, podejrzenie zapalenia lub odwarstwienia siatkówki, ocena nerwu wzrokowego, a także kontrola w chorobach ogólnoustrojowych mogących dawać zmiany w oku. O decyzji zawsze decyduje lekarz.
Zakres samodzielnych czynności technika zależy od organizacji pracy i nadzoru lekarza weterynarii. W praktyce technik najczęściej asystuje: przygotowuje sprzęt, pomaga w bezpiecznym unieruchomieniu pacjenta, dba o higienę i dokumentację, a badanie diagnostyczne wykonuje lekarz.
Najczęstszy błąd to wybór terminu "na brzmienie" bez powiązania z narządem (oko/ucho/nos/krtań). Drugi błąd to pomylenie miejsca badania na zdjęciu (np. przyjęcie, że przyrząd przy uchu bada oko). Pomaga nauka przedrostków: oftalmo-, oto-, rino-, laryngo-.
Laryngoskopię stosuje się przy ocenie krtani i górnych dróg oddechowych, np. przy duszności, chrypce, podejrzeniu porażenia krtani lub obecności ciała obcego. Nie jest to badanie okulistyczne, dlatego nie pasuje do sytuacji, gdy oceniany jest narząd wzroku.
Najważniejsze jest spokojne unieruchomienie i ograniczenie stresu: ciche otoczenie, delikatny chwyt, ewentualnie pomoc drugiej osoby. Technik przygotowuje sprzęt i oświetlenie oraz dba o bezpieczeństwo pacjenta. O stosowaniu kropli czy sedacji decyduje lekarz weterynarii.
Warto powtórzyć: podstawową anatomię oka, ucha, nosa i krtani oraz nazwy badań: oftalmoskopia, otoskopia, rinoskopia, laryngoskopia. Dobrą metodą jest robienie fiszek z przedrostkami i dopisywanie, jaki narząd oznaczają, plus przykładowe zastosowanie w praktyce gabinetowej.
info

Statystycznie 47% uczniów zna prawidłową odpowiedź. trudne

W praktyce zawodowej kluczowe jest to, że badanie oftalmoskopowe dotyczy narządu wzroku i polega na oglądaniu struktur oka (m.in. dna oka) przy użyciu oftalmoskopu.

Materiały:

  • Podręczniki i skrypty z propedeutyki weterynaryjnej (badanie kliniczne małych zwierząt) – rozdziały o badaniu narządów zmysłów
  • Atlasy/anatomia psa – narząd wzroku, ucho, jama nosowa, krtań
  • Materiały szkoleniowe gabinetów weterynaryjnych dotyczące podstawowych badań: okulistycznego i otoskopowego

Aktualizacja pytania: 03.04.2026



Aktualizacja pytania: 03.04.2026
📡 Brak połączenia internetowego