W projektowaniu stoiska targowego "atrakcyjność do zaaranżowania przestrzeni" nie oznacza wyłącznie wielkości, lecz przede wszystkim swobodę ekspozycji i komunikacji. Układ jest tym bardziej ograniczający, im trudniej:
- uzyskać dobrą widoczność z głównych ciągów komunikacyjnych,
- zapewnić łatwe wejście (bez "wąskich gardeł" i barier),
- stworzyć czytelny front ekspozycyjny i miejsca kontaktu z obsługą,
- rozmieścić strefy funkcjonalne (ekspozycja, rozmowy, magazyn) bez blokowania ruchu.
Odpowiedź "Nr 3" wynika z analizy rysunku: ten wariant stoiska stwarza najwięcej barier w prezentacji oferty (mniej korzystnych krawędzi ekspozycyjnych, gorsze "otwarcie" na alejki, mniejsza elastyczność ustawienia elementów). W praktyce przekłada się to na słabszy "pierwszy kontakt" z odbiorcą i mniejszą liczbę punktów, w których można umieścić kluczowe nośniki (logo, komunikat, ekspozytory) tak, by były widoczne z różnych kierunków.
Pozostałe warianty (inne numery) są mniej ograniczające, bo z rysunku wynika, że oferują korzystniejszą ekspozycję lub łatwiejsze kształtowanie układu funkcjonalnego, np. przez większą dostępność od strony alejek, lepsze prowadzenie ruchu lub większą swobodę ustawienia ścianek/nośników. Typowy błąd na egzaminie to wybór stoiska "ładniejszego" wizualnie bez sprawdzenia, ile realnie daje miejsc na komunikat reklamowy oraz jak użytkownicy będą wchodzić i przemieszczać się po stoisku.
Wskazówka egzaminacyjna: patrz na rysunek oczami odwiedzającego. Najpierw oceń, z ilu stron stoisko jest "widoczne" i "dostępne", a dopiero potem rozważ, gdzie zmieszczą się strefy oraz nośniki reklamowe.
