W uprawie warzyw zbiór wielokrotny stosuje się wtedy, gdy plon handlowy pojawia się stopniowo, a poszczególne części użytkowe roślin osiągają dojrzałość zbiorczą w różnym czasie. Typowym przykładem jest ogórek: owoce na tej samej roślinie szybko przyrastają, ale nie dojrzewają równocześnie, dlatego zbiera się je sukcesywnie w krótkich odstępach. Regularny zbiór ma też znaczenie praktyczne: przerośnięte owoce obniżają jakość handlową i mogą ograniczać dalsze plonowanie.
Pozostałe propozycje odnoszą się do gatunków, w których najczęściej wykonuje się zbiór jednorazowy (lub w niewielu terminach, ale nie typowo "wielokrotny" z powodu nierównomiernego dojrzewania w takim sensie jak u ogórka):
- Marchew – częścią użytkową jest korzeń spichrzowy; zwykle dąży się do wyrównania wielkości i zbiera się ją w jednym terminie odpowiadającym wymaganiom rynku lub przechowalnictwa.
- Kapusta – główki osiągają dojrzałość w określonym oknie czasowym; zbiór planuje się w terminie, gdy główki są wykształcone i spełniają kryteria jakości, najczęściej jednorazowo dla danej kwatery.
- Pietruszka – podobnie jak marchew, plonem jest korzeń; w praktyce zbiór prowadzi się zwykle jednorazowo, gdy korzenie osiągną odpowiednią wielkość i jakość.
Na egzaminie warto zapamiętać zasadę: warzywa owocowe (zwłaszcza zbierane "na świeżo" w określonej wielkości) częściej wymagają zbioru selekcyjnego i wielokrotnego, natomiast wiele warzyw korzeniowych i tworzących zwarte organy (np. główki) zbiera się z reguły w jednym terminie z danej powierzchni.
