System dwucyfrowy FDI służy do jednoznacznej identyfikacji zębów w dokumentacji. Pierwsza cyfra oznacza kwadrant (ćwiartkę) łuku zębowego, a druga cyfra pozycję zęba w danym kwadrancie, liczoną od linii pośrodkowej: 1 to siekacz przyśrodkowy, a 8 to trzeci trzonowiec.
W uzębieniu stałym kwadranty numeruje się z perspektywy pacjenta zgodnie z ruchem wskazówek zegara: 1 górny prawy, 2 górny lewy, 3 dolny lewy, 4 dolny prawy. Dlatego kwadrant III obejmuje zęby żuchwy po stronie lewej pacjenta, czyli numery od 31 do 38.
Odpowiedź 'Zęby 31-38' jest poprawna, bo wszystkie te numery mają pierwszą cyfrę 3 (dolny lewy kwadrant) i drugą cyfrę 1-8 (kolejne zęby od siekacza do ósemki).
Zakres 'Zęby 41-48' dotyczy dolnego prawego kwadrantu (IV), więc odpowiada prawej stronie żuchwy. Zakres 'Zęby 11-18' dotyczy górnego prawego kwadrantu (I), a 'Zęby 21-28' górnego lewego kwadrantu (II) w szczęce.
W praktyce klinicznej łatwo o pomyłkę strony, gdy patrzy się z perspektywy osoby badającej, a nie pacjenta. Pomaga zasada: w zapisie FDI prawa strona pacjenta to kwadranty 1 i 4, a lewa to 2 i 3. Warto też odróżniać kwadranty od sekstantów używanych m.in. w ocenie periodontologicznej, bo to inny podział jamy ustnej.
