Zagęszczanie mieszanki betonowej ma na celu przede wszystkim usunięcie pęcherzyków powietrza oraz zapewnienie jednorodnej, szczelnej struktury betonu po związaniu. Dobór metody zależy od konsystencji (urabialności) oraz od rodzaju elementu konstrukcyjnego.
Dla mieszanki o konsystencji ciekłej (S4–S5) stosuje się zasadniczo zagęszczanie mechaniczne, ale z wyczuciem: zbyt długie lub zbyt intensywne wibrowanie może powodować segregację (odsadzanie kruszywa i wypływanie zaczynu).
Odpowiedź "Mechaniczny, z użyciem wibratora powierzchniowego." jest właściwa, ponieważ wibrator powierzchniowy jest przeznaczony do płyt, posadzek i powierzchni poziomych. Przesuwany po świeżym betonie zagęszcza warstwę i pomaga uzyskać równą, dobrze odpowietrzoną powierzchnię.
Pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe z następujących powodów:
- "Ręczny, z użyciem sztychówki." – sztychowanie jest metodą ręczną typową raczej dla mieszanek mniej urabialnych; przy betonie ciekłym dostarcza zbyt mało energii, przez co nie usuwa skutecznie powietrza (ryzyko raków i porów).
- "Ręczny, z użyciem ubijaka." – ubijanie stosuje się przy mieszankach suchych i mało urabialnych; dla mieszanki ciekłej jest nieadekwatne technologicznie i nie daje kontrolowanego efektu zagęszczenia.
- "Mechaniczny, z użyciem wibratora przyczepnego." – wibrator przyczepny mocuje się do szalunku, zwykle wtedy, gdy nie ma dostępu do wnętrza elementu lub gdy wymaga tego technologia formowania. Dla typowej płyty stropowej standardem jest wibrator powierzchniowy, a nie przyczepny.
Wskazówka praktyczna: przy betonie ciekłym wibruj krótko i równomiernie, obserwując powierzchnię (pojawienie się "mleczka cementowego" bywa sygnałem, że zagęszczenie jest wystarczające). Unikaj przewibrowania, bo może pogorszyć jednorodność mieszanki.
