W oznaczeniach europejskich dla żeliw kluczowa jest część literowa, ponieważ identyfikuje rodzaj żeliwa. Dopiero później (w części liczbowej) podaje się klasy własności mechanicznych, np. wartości odnoszące się do wytrzymałości na rozciąganie i wydłużenia.
Żeliwo ciągliwe białe (ang. whiteheart malleable cast iron) oznacza się skrótem EN-GJMW. Zatem zapis EN-GJMW-400-15 jest właściwy dla żeliwa ciągliwego białego, a liczby "400-15" odnoszą się do klasy własności materiału w tym systemie.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- EN-GJS-400-15 – prefiks GJS dotyczy żeliwa sferoidalnego (z grafitem kulkowym). Mimo podobnych liczb jest to inna grupa materiałów niż żeliwo ciągliwe.
- EN-GJL-350 – prefiks GJL odnosi się do żeliwa szarego (z grafitem płatkowym), więc nie może oznaczać żeliwa ciągliwego białego.
- EN-GJS-350-22-LT – ponownie GJS oznacza żeliwo sferoidalne, a dopisek LT wskazuje wariant o określonych właściwościach w niskich temperaturach; nadal nie jest to żeliwo ciągliwe białe.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw sprawdź prefiks literowy (GJL/GJS/GJMW), bo to on przesądza o rodzaju żeliwa. Liczby często wyglądają podobnie między różnymi normami i łatwo na nich "utknąć", co prowadzi do błędnego wyboru.
