Zespół Downa to zaburzenie genetyczne (najczęściej związane z trisomią 21), które wpływa na rozwój organizmu i funkcjonowanie człowieka w wielu obszarach. W praktyce opiekuńczej i edukacyjnej najistotniejsze dla klasyfikowania rodzaju niepełnosprawności jest to, że u wielu osób z zespołem Downa występują trudności w zakresie rozwoju poznawczego, uczenia się, pamięci roboczej oraz tempa przetwarzania informacji. Z tego powodu poprawnym wskazaniem jest niepełnosprawność intelektualna.
Odpowiedź "somatycznej" bywa wybierana, ponieważ zespół Downa może współwystępować z wadami narządów (np. układu krążenia) i problemami zdrowotnymi. Jednak sama obecność obciążeń somatycznych nie jest najtrafniejszym kryterium w takim ujęciu podziałów – kluczowe jest typowe ograniczenie w obszarze funkcji poznawczych i adaptacyjnych.
Odpowiedź "psychicznej" jest myląca, bo w języku potocznym "psychiczne" bywa rozumiane jako "dotyczące umysłu". W terminologii klinicznej i edukacyjnej "niepełnosprawność intelektualna" dotyczy poziomu funkcjonowania intelektualnego i adaptacyjnego, natomiast "zaburzenia psychiczne" odnoszą się do innych kategorii problemów (np. zaburzeń nastroju, lękowych). Zespół Downa nie jest sam w sobie zaburzeniem psychicznym.
Odpowiedź "ruchowej" również może kusić, bo osoby z zespołem Downa mogą mieć obniżone napięcie mięśniowe i opóźnienia motoryczne. Nie stanowi to jednak podstawowej, definiującej kategorii niepełnosprawności w tym pytaniu.
Wskazówka egzaminacyjna: jeżeli pytanie dotyczy "rodzaju niepełnosprawności", szukaj dominującego obszaru ograniczeń funkcjonalnych typowego dla danego schorzenia, a nie pojedynczych objawów współwystępujących.
