Destylacja frakcjonowana (rektyfikacja) jest metodą rozdzielania mieszanin cieczy, szczególnie wtedy, gdy ich temperatury wrzenia są do siebie zbliżone. Kluczową cechą tej metody jest zastosowanie kolumny frakcyjnej, w której zachodzi wielokrotne parowanie i skraplanie. Dzięki temu para wzbogaca się w składnik bardziej lotny, a ciecz spływająca w dół kolumny – w składnik mniej lotny. W praktyce pozwala to uzyskać lepszy rozdział na frakcje niż w destylacji prostej.
Odpowiedź "destylacji próżniowej" odnosi się do prowadzenia destylacji przy obniżonym ciśnieniu, co obniża temperatury wrzenia i stosuje się to m.in. dla substancji wrażliwych na wysoką temperaturę lub o bardzo wysokich temperaturach wrzenia. Sama obecność chłodnicy i kolby nie przesądza o próżni – charakterystyczny jest układ do wytwarzania i kontroli podciśnienia.
Odpowiedź "destylacji z parą wodną" dotyczy rozdziału substancji lotnych z parą wodną (często związków aromatycznych, olejków eterycznych) i zwykle wymaga doprowadzania pary wodnej oraz odpowiedniego układu odbioru destylatu wodno-organicznego. To inny mechanizm niż klasyczna rektyfikacja.
Odpowiedź "aeracji" jest niepoprawna, ponieważ aeracja oznacza napowietrzanie (wprowadzanie powietrza/gazu do cieczy), a nie rozdzielanie mieszanin metodą destylacji. W laboratorium aeracja może służyć np. odgazowaniu lub utlenianiu, ale nie zastępuje procesu rozdziału opartego na parowaniu i skraplaniu.
Wskazówka egzaminacyjna: w zadaniach z rozpoznawania zestawów szklanych warto szukać elementu "wyróżniającego" metodę (np. kolumna frakcyjna dla destylacji frakcjonowanej, połączenie z pompą/manometrem dla próżniowej, doprowadzenie pary dla destylacji z parą wodną), zamiast opierać się wyłącznie na tym, że "jest chłodnica".
