Zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa (ZZSK) jest przewlekłą chorobą zapalną, w której proces zapalny obejmuje m.in. przyczepy ścięgniste i więzadła. Z czasem może dochodzić do włóknienia i kostnienia tych struktur, co skutkuje ograniczeniem ruchomości oraz postępującym usztywnieniem kręgosłupa.
W obrazie postawy najważniejsze są zmiany w krzywiznach fizjologicznych: lordoza lędźwiowa ulega spłyceniu (może się znacznie zmniejszać), a kifoza piersiowa ulega pogłębieniu. Razem daje to charakterystyczną, pochyloną sylwetkę z dominacją ustawienia kifotycznego. W zaawansowaniu bywa opisywany "bambusowy kręgosłup", czyli zrosty kostne i kostnienie struktur okołokręgowych, ale kluczowe jest to, że usztywnienie często utrwala się w ustawieniu z nasileniem kifozy, a nie jako całkowite "wyprostowanie".
Dlatego poprawna jest odpowiedź: "spłycenie lordozy i pogłębienie kifozy."
Pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe, bo opisują inne, nietypowe dla ZZSK kombinacje zmian:
- "pogłębienie krzywizn kręgosłupa" jest zbyt ogólne i sugeruje jednoczesne pogłębianie wszystkich krzywizn, co nie odpowiada typowemu obrazowi (w ZZSK lordoza lędźwiowa zwykle się spłyca).
- "pogłębienie lordozy i spłycenie kifozy" odwraca kierunek zmian; to częsty błąd wynikający z pomylenia pojęć lordozy i kifozy.
- "zniesienie krzywizn kręgosłupa" sugeruje całkowite wyprostowanie wszystkich odcinków. W ZZSK dochodzi do usztywnienia, ale z typową dominacją deformacji kifotycznej, a nie prostego kręgosłupa.
W praktyce technika masażysty rozpoznanie tej postawy pomaga dobrać bezpieczne oddziaływania: uwzględnić ograniczoną ruchomość, pracować nad redukcją napięć mięśni posturalnych i wspierać komfort oddechowy (np. przy ograniczeniach klatki piersiowej), bez forsowania zakresów ruchu.
