W zeznaniu PIT-37 podatnik może wykazać ulgi i odliczenia, ale samo wpisanie kwoty nie wystarcza w razie późniejszej weryfikacji. Dlatego razem z kopią zeznania należy przechowywać dokumenty potwierdzające wydatki (np. faktury, rachunki, potwierdzenia przelewów), aby móc wykazać, że odliczenie było zasadne.
Poprawna odpowiedź wskazuje okres 5 lat licząc od końca roku, w którym złożono zeznanie. Taki horyzont czasowy jest w praktyce przyjmowany jako minimalny bezpieczny czas trzymania dokumentów dotyczących rozliczenia PIT, ponieważ odpowiada typowemu okresowi, w którym rozliczenie może być jeszcze sprawdzane, a podatnik może zostać poproszony o przedstawienie dowodów.
Pozostałe propozycje (10, 20 i 25 lat) są zbyt długie jak na standardową dokumentację prywatnego rozliczenia PIT i zwykle wynikają z pomylenia różnych reżimów przechowywania:
- 10 lat bywa błędnie przenoszone z innych obszarów ewidencji/rozliczeń, ale dla typowego rozliczenia PIT jest to nadmiarowe.
- 20 i 25 lat kojarzą się z długimi okresami archiwizacji spotykanymi w innych rodzajach dokumentacji (np. kadrowej), jednak nie są adekwatne jako standard dla dowodów ulg w PIT-37.
Wskazówka egzaminacyjna: czytając pytanie, zwróć uwagę na to, że dotyczy ono zarówno samego zeznania, jak i dokumentów potwierdzających ulgi. Odpowiedź powinna więc odzwierciedlać okres, w którym te dowody mogą być realnie potrzebne do obrony rozliczenia, a nie ogólne "jak najdłużej".
