KWALIFIKACJA MOD3 - TEST WIEDZY NR 8

PYTANIE NR 39.
Zgłosił się do Ciebie klient z prośbą o naprawę rozdartej spodni. Jakie kroki podejmiesz, aby prawidłowo wykonać tę naprawę?
A.
B.
C.
D.
Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Naprawa rozdarcia powinna obejmować dwa kluczowe cele: zatrzymanie strzępienia i przywrócenie wytrzymałości. Najpierw zabezpiecza się brzegi materiału (np. obrzuceniem/obszyciem), a następnie łączy rozdarcie szwem, dopasowując ścieg do tkaniny i miejsca uszkodzenia.
Dodatkowe czynności, jak przyszywanie guzików, nie wynikają z opisu.

Pełne wyjaśnienie:

Przy naprawie rozdarcia spodni najważniejsze jest, aby naprawa była trwała (nie puści przy kolejnym założeniu) oraz estetyczna (nie powoduje marszczeń i nie rzuca się w oczy). Dlatego typowa procedura obejmuje dwa zasadnicze etapy: zabezpieczenie brzegów oraz zszycie rozdarcia.

Dlaczego "obszyję brzegi i zszyję rozerwanie" jest właściwe?
Obszycie/obrzucenie brzegów ogranicza strzępienie, czyli dalsze niszczenie krawędzi rozdarcia podczas szycia i późniejszego użytkowania. Dopiero po ustabilizowaniu krawędzi można je połączyć, wykonując szew dostosowany do miejsca (np. wzdłuż włókien, z odpowiednim zapasem i wzmocnieniem). Taka kolejność zmniejsza ryzyko, że materiał będzie się dalej pruł.

Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe lub mylące?

  • "Zszyję rozerwanie i obszyję brzegi." – sugeruje inną kolejność. W praktyce kolejność bywa zależna od rodzaju tkaniny i uszkodzenia, ale w pytaniu oceniana jest standardowa logika: najpierw ograniczyć strzępienie, potem łączyć krawędzie. Dodatkowo, w formie testu dwie odpowiedzi różnią się tylko kolejnością, co może wprowadzać niejednoznaczność.
  • Warianty z guzikami"…i przyszyję guziki" nie wynika z opisu problemu. Klient prosi o naprawę rozdarcia spodni, a nie o naprawę zapięcia. Dodawanie czynności niezwiązanych z uszkodzeniem nie świadczy o lepszej technologii naprawy, tylko o niedopasowaniu działań do zlecenia.

Wskazówka egzaminacyjna: w zadaniach o naprawach odzieży wybieraj odpowiedź, która odpowiada dokładnie na opis szkody i zawiera czynności konieczne. Wszystko, co jest "przy okazji" (np. guziki), jest podejrzane, jeśli nie ma o tym mowy w treści.

Dodatkowe pytania

Dodatkowe pytania (FAQ):
Najpierw sprawdź długość rozdarcia, stopień strzępienia i czy nie brakuje fragmentu tkaniny. Jeśli krawędzie da się złożyć "do siebie" bez naprężeń i bez ubytku materiału, zwykle wystarczy zabezpieczenie brzegów i zszycie. Gdy jest dziura lub tkanina jest osłabiona, częściej potrzebna jest łata lub wzmocnienie.
"Obszyć brzegi" oznacza zabezpieczyć krawędzie materiału przed strzępieniem, np. ściegiem obrzucającym, zygzakiem lub inną techniką wykończenia krawędzi. Dzięki temu nitki nie będą się dalej wysnuwać, a naprawa będzie trwalsza i łatwiejsza do wykonania bez deformowania tkaniny.
Bez zabezpieczenia brzegi mogą się strzępić podczas szycia i później w czasie noszenia, co szybko osłabia szew i powiększa uszkodzenie. Zabezpieczone krawędzie lepiej "trzymają" kształt, łatwiej je równo dopasować, a szew ma stabilniejsze podparcie w tkaninie.
Dobór zależy od materiału i miejsca: tkaniny stabilne zwykle tolerują szew prosty z wzmocnieniem, a tkaniny elastyczne wymagają ściegu, który nie pęka przy rozciąganiu. Zwróć uwagę na gęstość ściegu i naprężenie nici, aby nie ściągać materiału. Na egzaminie liczy się logika: dobrać ścieg do właściwości tkaniny.
Nie zawsze, bo w praktyce technika zależy od rodzaju uszkodzenia i narzędzi. Jednak typowa zasada technologiczna to najpierw ograniczyć strzępienie (zabezpieczyć krawędzie), a potem połączyć rozdarcie. W testach jednokrotnego wyboru szukaj odpowiedzi, która najpełniej realizuje dwa cele: zabezpieczenie i trwałe połączenie.
Najczęściej strzępią się tkaniny o luźniejszym splocie oraz materiały, w których nitki łatwo się wysuwają z krawędzi. W takich przypadkach zabezpieczenie brzegów jest szczególnie istotne, bo bez niego rozdarcie może szybko się powiększać. W praktyce obserwuj, czy z krawędzi "wychodzą" nitki już przy lekkim tarciu.
Jeśli uszkodzenie dotyczy szwu, często wystarczy odtworzyć połączenie: wyrównać krawędzie, zabezpieczyć je, a następnie zszyć wzdłuż pierwotnej linii szwu, zachowując odpowiedni zapas. Warto też wzmocnić początek i koniec naprawy (zaryglować), bo to miejsca najbardziej obciążone podczas noszenia.
To typowy "dystraktor" testowy: dodatkowa czynność brzmi profesjonalnie, ale nie wynika z opisu problemu. Jeżeli pytanie dotyczy rozdarcia spodni, a nie zapięcia, przyszywanie guzików nie jest krokiem koniecznym. Na egzaminie trzymaj się zasady: wykonuj tylko działania potrzebne do usunięcia zgłoszonej usterki.
Utrzymuj równe dopasowanie krawędzi, nie naciągaj tkaniny w trakcie szycia i dobierz właściwe naprężenie nici. Pomaga też stabilizacja miejsca naprawy (np. podłożenie materiału, fastryga, szpilki) i odpowiednia długość ściegu. Marszczenie zwykle wynika z różnicy naprężeń albo z "zjadania" materiału przez transport maszyny.
Ucz się schematów: ocena uszkodzenia → zabezpieczenie krawędzi → właściwe łączenie → wzmocnienie i kontrola estetyki. Trenuj rozpoznawanie, które czynności są konieczne, a które są "dodatkiem" niezwiązanym z treścią. W testach jednokrotnego wyboru często wygrywa odpowiedź kompletna, ale bez zbędnych elementów.
info

To pytanie poprawnie rozwiązuje 59% zdających egzamin. średnie

W praktyce zawodowej kluczowe jest to, że naprawa rozdarcia powinna obejmować dwa kluczowe cele: zatrzymanie strzępienia i przywrócenie wytrzymałości.

Materiały:

  • Podręczniki i skrypty do technologii odzieży (dział: naprawy i przeróbki odzieży)
  • Instrukcje stanowiskowe w pracowni krawieckiej dotyczące napraw ręcznych i maszynowych
  • Materiały edukacyjne szkół branżowych o ściegach ręcznych i maszynowych oraz wykończeniach krawędzi

Aktualizacja pytania: 31.03.2026



Aktualizacja pytania: 31.03.2026
📡 Brak połączenia internetowego