W dokumentacji projektowej podaje się wartość nominalną (tu: 160 mm), czyli rozstaw, do którego wykonawca ma dążyć podczas układania prętów w płycie żelbetowej. W praktyce ocena "czy spełnia warunek" nie polega wyłącznie na tym, czy rozstaw jest dokładnie równy 160 mm, ale na tym, czy mieści się w dopuszczalnych odchyłkach wykonania wskazanych w specyfikacji technicznej (ST) lub innych dokumentach kontraktowych.
Odpowiedź "172 mm" jest poprawna, ponieważ oznacza rozstaw, który wychodzi poza warunek zgodności określony w specyfikacji technicznej dla rozstawu 160 mm. Innymi słowy: mimo że wartość projektowa jest jedna, ST zwykle rozstrzyga, jak duże odchylenie jest jeszcze akceptowalne. Dla 172 mm przekroczenie dopuszczalnej granicy jest na tyle duże, że traktuje się je jako niezgodność.
- Odpowiedź "162 mm" jest błędna, bo jest to niewielkie odchylenie od wartości projektowej i w warunkach zadania uznaje się je za mieszczące się w dopuszczalnym zakresie.
- Odpowiedź "168 mm" jest błędna, ponieważ nadal mieści się w zakresie dopuszczalnych odchyłek wynikających z warunku ST przyjętego w zadaniu.
- Odpowiedź "158 mm" jest błędna, bo jest to odchylenie w dół od wartości projektowej i również pozostaje zgodne z warunkiem określonym w ST w tym zadaniu.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy pytanie odwołuje się do "warunku w specyfikacji technicznej", w pierwszej kolejności szukaj w ST zapisu o tolerancjach/odchyłkach. Dopiero potem porównuj podane wartości. Jeśli ST nie jest przytoczona w treści, warto pamiętać, że zadanie zakłada istnienie takiego limitu i testuje umiejętność oceny zgodności wykonania, a nie samo odczytanie liczby z projektu.
