W terapii zajęciowej (również u pacjenta po przebytym udarze mózgu) proces usprawniania powinien zaczynać się od diagnozy terapeutycznej, rozumianej jako uporządkowana ocena stanu funkcjonalnego, potrzeb, ograniczeń i zasobów pacjenta. To etap, w którym terapeuta zbiera informacje (wywiad, obserwacja, analiza wykonywania czynności, ocena środowiska i bezpieczeństwa), aby zrozumieć, co pacjent może robić, czego nie może i dlaczego.
Odpowiedź "sporządzenie diagnozy terapeutycznej." jest poprawna, ponieważ diagnoza stanowi punkt wyjścia do dalszych decyzji klinicznych. Dopiero na jej podstawie można:
- określić cele oddziaływań terapeutycznych – cele muszą wynikać z realnych deficytów i priorytetów pacjenta (np. samodzielność w czynnościach dnia codziennego);
- dobrać formy, metody i techniki terapii zajęciowej – wybór narzędzi pracy zależy od rodzaju zaburzeń (ruchowych, poznawczych, czuciowych), tolerancji wysiłku i bezpieczeństwa;
- prowadzić terapię zgodnie z planem – realizacja jest kolejnym etapem po zaplanowaniu działań.
Dlaczego pozostałe propozycje są niepoprawne jako "pierwsza czynność"?
- "Prowadzenie terapii zgodnie z planem." opisuje etap wdrożenia zaplanowanych działań, czyli coś, co dzieje się po diagnozie i po ustaleniu celów.
- "Dobór form, metod i technik terapii zajęciowej." należy do planowania interwencji. Dobór bez wcześniejszej oceny łatwo prowadzi do działań nieskutecznych lub niedopasowanych do możliwości pacjenta.
- "Określenie celów oddziaływań terapeutycznych." jest kluczowe, ale cele powinny wynikać z diagnozy (i być mierzalne oraz adekwatne), więc logicznie nie mogą być pierwsze.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy pytanie dotyczy "pierwszego etapu" lub "pierwszej czynności", zwykle chodzi o ocenę/diagnozę, bo bez niej nie da się sensownie ustalić celów ani dobrać metod postępowania.
