Norma PN-EN 13501-1 wprowadza europejski system klasyfikacji reakcji na ogień wyrobów budowlanych. W tym systemie litery od A do F opisują, jak materiał zachowuje się w warunkach oddziaływania ognia (udział w rozwoju pożaru).
Najwyższe klasy to A1 oraz A2. Są one kojarzone z materiałami niepalnymi lub mającymi znikomy udział w rozwoju pożaru. Dlatego dla wymagań typu "materiał niepalny" właściwym kierunkiem są właśnie klasy A1/A2.
W pytaniu pojawia się także warunek "niekapiące". W klasyfikacji PN-EN 13501-1 zjawisko kapania płonących kropli/cząstek jest opisywane parametrem d (np. d0, d1, d2). W praktyce oznacza to, że sama litera klasy (A1/A2/B/…) wskazuje poziom reakcji na ogień, natomiast cecha "niekapiące" jest doprecyzowywana oznaczeniem dodatkowym. Mimo tego, przy wyborze spośród podanych odpowiedzi najbardziej poprawne jest wskazanie klas A1/A2 jako tych, które odpowiadają materiałom niepalnym.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- "co najmniej E" – klasa E jest jedną z niższych klas reakcji na ogień; nie opisuje materiału jako niepalnego, więc nie spełnia wymagania "niepalne".
- "B lub C" – klasy B i C dotyczą materiałów, które mogą być trudno zapalne, ale nie są klasami "niepalnymi" w sensie najwyższej klasyfikacji.
- "B, C, D" – klasa D jest jeszcze niższa i w większym stopniu dopuszcza udział materiału w rozwoju pożaru; zestaw takich klas nie odpowiada wymaganiu "niepalne i niekapiące".
W nauce do egzaminu warto zapamiętać: A1/A2 = najwyższa reakcja na ogień, a s i d to oznaczenia uzupełniające (dym i kapanie), które doprecyzowują zachowanie materiału w pożarze.
