Metoda potencjometryczna jest właściwym wyborem do oznaczania jonów (w tym anionów, takich jak chlorki i jodki), ponieważ opiera się na pomiarze różnicy potencjałów w układzie elektrochemicznym. W praktyce laboratoryjnej technik analityk spotyka dwa typowe podejścia:
- Bezpośredni pomiar z wykorzystaniem elektrod jonoselektywnych (ISE), gdzie potencjał elektrody zależy od aktywności/stężenia oznaczanego jonu w roztworze.
- Miareczkowanie z detekcją potencjału, w którym punkt końcowy/ekwivalencyjny wyznacza się na podstawie skoku potencjału (zamiast wskaźnika barwnego).
Dlatego odpowiedź "potencjometrycznie." jest poprawna: ta technika jest ukierunkowana na oznaczanie jonów w roztworach i jest powszechnie używana w analityce jakościowej i ilościowej.
Pozostałe propozycje są mniej trafne w tym konkretnym kontekście:
- "refraktometrycznie." – refraktometria mierzy współczynnik załamania światła, który zależy od ogólnego składu roztworu. To metoda dobra np. do oceny stężenia cukrów lub innych substancji w określonych układach, ale nie jest selektywna dla konkretnych jonów chlorkowych czy jodkowych.
- "polarymetrycznie." – polarymetria dotyczy skręcalności optycznej i jest typowa dla związków optycznie czynnych (np. cukrów). Same jony chlorkowe i jodkowe nie dają podstaw do selektywnego oznaczenia tą metodą.
- "spektrofotometrycznie." – spektrofotometria opiera się na absorbancji promieniowania. Może służyć do oznaczeń wielu substancji, ale zwykle wymaga, aby analit (lub produkt reakcji) absorbował w danym zakresie. Dla prostych jonów halogenkowych nie jest to standardowa metoda bez dodatkowych reakcji/odczynników.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawiają się "jony w roztworze", często właściwym tropem są metody elektrochemiczne (potencjometria, konduktometria) albo miareczkowania. Metody optyczne wybiera się wtedy, gdy mierzona jest cecha optyczna (barwa/absorbancja, skręcalność, współczynnik załamania), a nie bezpośrednio aktywność jonów.
