Klasyfikacja Spauldinga dzieli wyroby medyczne według ryzyka przeniesienia zakażenia, a kluczem jest to, z jakimi tkankami lub przestrzeniami ciała mają kontakt.
Wyroby krytyczne to te, które wchodzą w kontakt z jałowymi tkankami lub układem naczyniowym. W praktyce należą do nich m.in. typowe narzędzia chirurgiczne używane w polu operacyjnym. Dla tej kategorii wymaganiem jest sterylizacja, ponieważ nawet niewielka liczba drobnoustrojów może spowodować zakażenie w miejscu, które powinno pozostać jałowe.
Sterylizacja parowa (w sterylizatorze parowym/autoklawie) jest standardową metodą dla wielu narzędzi chirurgicznych, o ile producent dopuszcza taką metodę (wyrób jest odporny na temperaturę i wilgoć, a cykl jest zgodny z IFU). Dlatego stwierdzenie, że sterylizator parowy powinien być używany do sterylizacji narzędzi chirurgicznych, jest zgodne z logiką Spauldinga.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- "Nie, ponieważ narzędzia chirurgiczne nie są klasyfikowane jako krytyczne." To błąd definicyjny – narzędzia wchodzące do tkanek jałowych spełniają kryteria wyrobu krytycznego.
- "Tak, ale tylko jeśli narzędzia chirurgiczne są klasyfikowane jako semi-krytyczne." To mylenie kategorii. Wyroby półkrytyczne (kontakt z błonami śluzowymi) zwykle wymagają co najmniej dezynfekcji wysokiego stopnia, a sterylizacja jest preferowana, gdy możliwa. Narzędzia chirurgiczne zasadniczo są jednak krytyczne.
- "Nie można tego stwierdzić bez dodatkowych informacji." Dodatkowe informacje (np. materiał, termoodporność) są ważne dla doboru konkretnej technologii, ale sama klasyfikacja Spauldinga dla narzędzi chirurgicznych wskazuje kierunek: sterylizacja.
W nauce do egzaminu warto zapamiętać prostą regułę: krytyczne = sterylizacja, półkrytyczne = dezynfekcja wysokiego stopnia lub sterylizacja, jeśli możliwa, niekrytyczne = niska/średnia dezynfekcja.