Klasyfikacja Spauldinga dzieli wyroby medyczne według ryzyka przeniesienia zakażenia, wynikającego przede wszystkim z rodzaju kontaktu z pacjentem.
Wyroby wysokiego ryzyka (często nazywane krytycznymi) to takie, które w trakcie użycia mają kontakt z jałowymi tkankami, układem naczyniowym lub krwią. W tej grupie wymagany jest proces, którego efektem jest jałowość, czyli brak zdolnych do namnażania drobnoustrojów.
Dlatego poprawna jest odpowiedź "sterylizacji." – sterylizacja jest metodą, która ma na celu eliminację wszystkich form mikroorganizmów, w tym form przetrwalnikowych. W praktyce sterylizatorni dobór metody (np. para wodna, niska temperatura) zależy od materiału wyrobu, ale sama kategoria ryzyka determinuje konieczność sterylizacji.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- "dezynfekcji średniego lub niskiego stopnia." – te poziomy są przeznaczone dla wyrobów o mniejszym ryzyku (kontakt z nieuszkodzoną skórą lub środowiskiem), nie zapewniają wymaganego bezpieczeństwa dla wyrobów krytycznych.
- "dezynfekcji wysokiego stopnia." – mimo że jest stosowana w wybranych sytuacjach (typowo dla części wyrobów półkrytycznych w zależności od możliwości technologicznych), nie jest równoważna sterylizacji i nie gwarantuje jałowości wymaganej dla wyrobów wysokiego ryzyka.
- "sterylizacji lub dezynfekcji wysokiego stopnia." – odpowiedź jest zbyt szeroka: dopuszcza rozwiązanie, które dla wyrobów wysokiego ryzyka może być niewystarczające. W klasyfikacji Spauldinga dla tej grupy standardem jest sterylizacja.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w treści pojawia się kontakt z tkankami jałowymi lub krwią, myśl automatycznie o kategorii wysokiego ryzyka i o sterylizacji jako wymaganym procesie końcowym.
