KWALIFIKACJA DRM8 - STYCZEŃ 2016

PYTANIE NR 3.
Zgodnie z normą PN-75/D-96000 czoło tarcicy klasy III należy oznaczać kolorem
A.
B.
C.
D.
Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Norma PN-75/D-96000 przewiduje wizualne znakowanie klasy jakości tarcicy przez barwę naniesioną na czoło elementu.
W tym systemie klasa III ma przypisany kolor czerwony, co ułatwia szybkie sortowanie i ogranicza pomyłki przy składowaniu oraz wydawaniu tarcicy do produkcji.

Pełne wyjaśnienie:

W praktyce tartacznej i magazynowej liczy się szybka identyfikacja jakości materiału. Dlatego w systemie opisanym przez PN-75/D-96000 klasa tarcicy może być oznaczana kolorem na czole (np. kropką lub paskiem), aby pracownik bez mierzenia i ponownej oceny wad drewna mógł od razu rozpoznać klasę podczas sortowania, składowania i kompletacji.

Odpowiedź "czerwonym" jest właściwa, ponieważ w przyjętym w tej normie systemie kolorystycznym kolor czerwony odpowiada klasie III tarcicy iglastej ogólnego przeznaczenia. Klasa III jest klasą średnią, dopuszczającą określone wady drewna i obróbki (np. typowe sęki, niewielkie krzywizny, ślady sinizny w granicach dopuszczalnych), dlatego w wielu zakładach jest powszechnie spotykana i często znakowana dla usprawnienia pracy.

Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?

  • "zielonym" bywa kojarzony z inną klasą w tym systemie; wybór tej barwy często wynika z mechanizmu interferencji (uczeń pamięta "zielony" jako poprawny kolor, ale przypisuje go do złej klasy).
  • "niebieskim" może występować jako oznaczenie innej klasy lub w innych zakładowych praktykach; w pytaniu chodzi jednak konkretnie o klasę III, więc ta barwa nie pasuje do wskazanej klasy.
  • "czarnym" jest mylący, bo bywa kojarzony z najniższą jakością lub oznaczeniami dodatkowymi; w tym pytaniu kluczowe jest przypisanie właściwego koloru do klasy III.

Wskazówka do nauki: nie utożsamiaj kolorów z impregnacją. Barwa wynikająca z zabezpieczenia chemicznego (np. żółtawa) dotyczy procesu ochrony drewna, a nie klasy jakości wg normy sortowania.

Dodatkowe pytania

Dodatkowe pytania (FAQ):
To tarcica wykonana z drewna iglastego (np. sosna, świerk) przeznaczona do typowych zastosowań produkcyjnych i budowlanych, gdzie ocenia się jej jakość głównie na podstawie widocznych wad drewna i obróbki. W praktyce tartaku bywa sortowana na klasy jakości.
Kolor na czole działa jak szybka "etykieta" klasy jakości. Ułatwia segregację na sortowni, przyspiesza układanie na stosach i zmniejsza ryzyko pomyłek przy wydawaniu materiału. Dzięki temu pracownik nie musi każdorazowo ponownie oceniać wad na całej długości elementu.
Klasa III to zwykle tarcica średniej jakości, dopuszczająca typowe wady w określonych granicach (np. sęki, drobne pęknięcia, niewielkie skrzywienia). W praktyce trafia często na zastosowania mniej wymagające estetycznie, np. elementy pomocnicze, szalunki czy opakowania.
Najczęściej myli się system kolorów między różnymi normami lub zwyczajami zakładowymi. Druga typowa pomyłka to uznanie, że "czerwony" musi oznaczać najlepszą jakość. Trzecia to mylenie barwy po impregnacji z oznaczeniem klasy jakości.
Nie zawsze. W części zakładów mogą występować dodatkowe oznaczenia wewnętrzne (np. dla długości, zamówienia, partii) albo znaczniki procesu (np. kontrola, suszenie). Na egzaminie trzeba jednak trzymać się tego, co wskazuje pytanie: oznaczenia klasy wg przywołanej normy.
Najczęściej po sortowaniu jakościowym lub w trakcie sortowania, zanim tarcica trafi na stosy magazynowe. Znakowanie wykonuje się tak, aby było widoczne po ułożeniu w pakietach. Ułatwia to później wydawanie materiału bez rozbierania całych stosów.
Oznaczenie klasy jakości to zwykle celowa kropka/pasek na czole, wykonana farbą w systemie zakładowym lub normowym. Impregnacja zmienia barwę powierzchni drewna szerzej (nie tylko na czole) i wynika z zastosowanego środka. Wątpliwości rozstrzyga kontekst procesu: sortowanie vs zabezpieczanie.
W praktyce znaczenie mają m.in. sęki (wielkość i zrośnięcie), sinizna i przebarwienia, pęknięcia, krzywizny, skręt włókien oraz wady obróbki (np. nierówności, uszkodzenia). Klasa jest wynikiem oceny tych cech w granicach dopuszczalnych dla danej klasy.
Najlepiej uczyć się tabelarycznie: klasa ↔ cechy jakości ↔ sposób oznaczenia. Dobrze działają fiszki oraz krótkie testy powtórkowe. Warto też przejrzeć przykładowe zdjęcia z tartaku i porównać je z opisami klas, żeby nie mylić oznaczeń klasy z oznaczeniami technologicznymi.
Tak, dlatego kluczowe jest czytanie podstawy w pytaniu. Jeśli wskazano konkretną normę lub typ tarcicy (np. ogólnego przeznaczenia vs konstrukcyjna), trzeba stosować przypisany do niego system. Mechaniczne przenoszenie kolorów lub oznaczeń z innego systemu to częsta przyczyna błędów.
info

Statystycznie 58% uczniów zna prawidłową odpowiedź. średnie

Źródła:

  • PN-75/D-96000:1975, "Tarcica iglasta ogólnego przeznaczenia" (norma przywołana w pytaniu; szczegóły dostępne w PKN w pełnym tekście).

Materiały:

  • Materiały szkolne z technologii drewna i sortowania tarcicy (podręczniki branżowe dla szkół drzewnych)
  • Karty szkoleniowe tartaków dotyczące oznaczania i składowania tarcicy
  • Publikacje i skrypty z podstaw klasyfikacji wad drewna (sęki, sinizna, pęknięcia, krzywizna)

Aktualizacja pytania: 31.03.2026



Aktualizacja pytania: 31.03.2026
📡 Brak połączenia internetowego