KWALIFIKACJA OGR4 - STYCZEŃ 2023

PYTANIE NR 14.
Zgodnie z normą PN-B-01027:2002 przedstawione na rysunku oznaczenie graficzne stosowane jest w projektach zagospodarowania terenu do oznaczania
Ilustracja przedstawia schematyczny rysunek siatki, która może być interpretowana jako oznaczenie graficzne nawierzchni z
A.
B.
C.
D.
Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Wzór regularnej siatki przecinających się pod kątem prostym linii (kratownica kwadratowa) jest w PN-B-01027:2002 przypisany do oznaczania nawierzchni z dużych elementów (np. płyt). Pozostałe odpowiedzi dotyczą innych znaków: skarpa ma "grzebień", ściana oporowa znak liniowy, a parking rysuje się stanowiskami.

Pełne wyjaśnienie:

W projektach zagospodarowania działki lub terenu stosuje się ujednolicone oznaczenia graficzne (szrafury), aby rysunek był czytelny dla wszystkich uczestników procesu inwestycyjnego. Norma PN-B-01027:2002 porządkuje m.in. symbole nawierzchni, ukształtowania terenu i elementów budowlanych.

Odpowiedź "nawierzchni z dużych elementów" jest poprawna, ponieważ przedstawiony znak to regularna kratownica: linie poziome i pionowe o jednolitej grubości tworzą przylegające pola kwadratowe. Taki wzór służy do wskazania powierzchni utwardzonych wykonanych z dużych elementów (np. płyt betonowych/chodnikowych), czyli materiału układanego w wyraźnym, dużym module.

Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne:

  • "projektowanej skarpy" – skarpy oznacza się zwykle kreskowaniem prostopadłym do krawędzi (tzw. "grzebieniem"), które pokazuje kierunek spadku i charakter ukształtowania terenu. To inny typ symbolu niż kratownica.
  • "miejsc postojowych na parkingu" – miejsca postojowe przedstawia się jako wydzielone stanowiska (prostokąty) z liniami rozgraniczającymi i zwykle z wymiarowaniem/organizacją ruchu. Nie jest to ciągła szrafura materiałowa wypełniająca powierzchnię.
  • "ściany oporowej" – ściana oporowa jest elementem liniowym/konstrukcyjnym i ma odrębne oznaczenie liniowe, a nie wypełnienie powierzchni kratownicą.

Wskazówka egzaminacyjna: najpierw rozpoznaj, czy symbol dotyczy powierzchni (szrafura/wypełnienie), czy linii (obiekt liniowy). Kratownica najczęściej oznacza rodzaj nawierzchni, a nie skarpę lub ścianę.

Dodatkowe pytania

Dodatkowe pytania (FAQ):
Kratownica z równych kwadratów (linie pionowe i poziome pod kątem prostym) to typowa szrafura nawierzchni. W PN-B-01027:2002 jest używana do oznaczania nawierzchni z dużych elementów, np. płyt betonowych lub chodnikowych.
Skarpa jest zwykle rysowana "grzebieniem", czyli kreskami prostopadłymi do krawędzi skarpy, pokazującymi kierunek spadku. Nawierzchnia z dużych elementów ma wypełnienie w postaci regularnej siatki kwadratów (kratownicy), bez wskazywania kierunku spadku.
Normalizacja oznaczeń ogranicza ryzyko błędnej interpretacji rysunku. Dzięki temu projektant, wykonawca i inwestor rozumieją to samo: jaki jest rodzaj nawierzchni, gdzie są skarpy czy elementy konstrukcyjne. Ułatwia to też porównywanie i weryfikację dokumentacji.
Nie. Miejsca postojowe pokazuje się jako wydzielone stanowiska (prostokąty) i układ linii organizacji parkingu, często z wymiarowaniem lub kierunkami ruchu. Kratownica jest znakiem materiałowym nawierzchni, a nie symbolem pojedynczych stanowisk.
Chodzi o nawierzchnie z elementów o większym module, typowo płyty (np. betonowe, kamienne) lub duże płyty chodnikowe. Na rysunku odróżnia się je od nawierzchni z elementów małowymiarowych (np. kostki), które mogą mieć inne oznaczenie graficzne.
Najczęściej w planie zagospodarowania terenu (PZT) oraz na rysunkach wykonawczych nawierzchni: place, ciągi piesze, dojścia do budynków, tarasy lub strefy techniczne. Symbol wypełnia wskazany obszar i komunikuje rodzaj utwardzenia bez długiego opisu.
Ściana oporowa jest elementem konstrukcyjnym o charakterze liniowym (ma przebieg i krawędzie), dlatego zwykle ma oznaczenie liniowe, a nie wypełnienie powierzchni. Kratownica opisuje materiał/rodzaj nawierzchni, czyli elementu powierzchniowego.
Dobrze działa metoda: symbol → funkcja → przykład. Rób fiszki z mini-rysunkami szrafur i dopisz, czego dotyczą (nawierzchnia, skarpa, zieleń, obiekty). Następnie ćwicz na fragmentach PZT, próbując nazwać oznaczenia bez podpowiedzi.
Najczęstsze to mylenie nawierzchni z dużych elementów z innymi "geometrycznymi" wzorami oraz z parkingiem (bo oba kojarzą się z prostokątami). Drugi błąd to brak rozróżnienia, czy znak dotyczy powierzchni, czy elementu liniowego.
Dotyczy przede wszystkim rysunków zagospodarowania działki lub terenu, więc jest przydatna także w architekturze krajobrazu. Obejmuje oznaczenia używane na planach sytuacyjnych: nawierzchnie, ukształtowanie terenu i wybrane elementy zagospodarowania, ważne przy projektach terenowych.
info

Około 52% zdających odpowiada poprawnie na to pytanie. trudne

W praktyce zawodowej kluczowe jest to, że wzór regularnej siatki przecinających się pod kątem prostym linii (kratownica kwadratowa) jest w PN-B-01027:2002 przypisany do oznaczania nawierzchni z dużych elementów (np. płyt).

Źródła:

  • PN-B-01027:2002 "Rysunek budowlany. Oznaczenia graficzne stosowane w projektach zagospodarowania działki lub terenu", Polski Komitet Normalizacyjny, 2002 (treść normy – tablice oznaczeń nawierzchni).
  • PN-EN ISO 11091:2001 "Rysunek budowlany — Projekty zagospodarowania terenu — Zasady przedstawiania", 2001 (dokument przywołany jako odniesienie w kontekście normalizacji).

Materiały:

  • PN-B-01027:2002 – tablice oznaczeń nawierzchni i elementów zagospodarowania
  • Ćwiczenia z czytania planu zagospodarowania terenu (PZT) na przykładach projektów
  • Zestawienie (fiszki) najczęstszych szrafur: nawierzchnie, skarpy, zieleń, elementy budowlane

Aktualizacja pytania: 31.03.2026



Aktualizacja pytania: 31.03.2026
📡 Brak połączenia internetowego